Mieke Uncensored

One great use of words is to open up our thoughts

Warme wintertenen en Hongerige Harten december 11, 2010

Filed under: Zonder categorie — Mieke @ 2:17 pm

Handschoenen binnen handbereik, een lading dikke sokken in de schuif, een warme jas aan het haakje … De kerstboom fonkelend naast de zetel, inpakpapier en inkopen op de tafel … Wolkjes lucht als je buiten bent en warme chocomelk als je terug binnen komt. Vriendjes die je tenen liefdevol opwarmen met hun warme handen, zussen die mopperen omdat hun sjaal verdwenen is … Of hoe mooi de winter kan zijn!

‘k Heb geen idee hoe lang het precies geleden is dat ik nog eens geblogd heb, maar ’t is in elk geval HEEL lang geleden. Komt door die overdaad aan andere dingen waar de wereld een achtienjarig meisje mee overdondert.
Student zijn is zalig en iedere werkende mens weet ons te vertellen dat we moeten genieten van onze studententijd, maar het vraag bovenal veel inzet en energie. Taken, examens, gesprekken, groepswerken, … We krijgen ze allemaal op onze boterham. Ook de eerste stage van dit jaar is achter de rug. Een volle week een klas overnemen, van ’s morgens tot ’s avonds! Spannend, stresserend, vermoeiend en alles behalve simpel, maar wel geweldig! ‘k Heb mijn ding duidelijk gevonden. Als je leerlingen in de rij al op hete kolen zitten omdat ze je willen vertellen over wat ze de vorige avond hebben gekeken op tv, of als je zo’n ongelooflijk mooie tekening onder je neus gedrukt krijgt (ook al heb je de kunstenaar in kwestie wel net onder zijn voeten gegeven) voel je je de hemel te rijk. En als  twintig glunderende snoetjes over hun verbeterde dicteeschriftjes gebogen zitten krijg je zo’n fijn warm gevoel ergens ter hoogte van je maag … En als na je allerlaatste les diezelfde twintig snoetjes op je af komen gestormd voor een reuzengroepsknuffel denk je: “ze kunnen zeggen wat ze willen over genieten van je studententijd, laat mij maar snel aan’t echte werk beginnen!”

En dan is er nog dat verliefd zijn … Ik weet niet of er iemand ooit heeft kunnen bewijzen dat een bepaald soort liefde net géén kalverliefde meer is, maar voelen kun je het zeker wel. Of ’t ook juist is wat je voelt weet je dan weer nooit helemaal zeker, want misschien voel je dat wel altijd, maar dat is een eeuwige discussie. Ik viel in ieder geval als een puber zo charmant in love en val nog steeds, maar het puberige, het kalverige, het vergankelijke is blijkbaar toch vergankelijk! Misschien komt wijsheid echt met de jaren, misschien past er echt op elk potje een dekseltje, misschien ben ik gewoon een “gelukzakske”, … Ik ben in elk geval SMOORverliefd, hoteldebotel, verkikkerd, verslingerd en verzot op A.

 

Bovendien heeft zo verliefd zijn altijd ontzettend veel effect. Op jezelf, op hoe je je voelt, op hoe je er uit ziet, op je idee over anderen, …
En op je idee over die typische sprookjesprinsen uit Disneyfilms … Als kleine Mieke was ik heimelijk verliefd op Aladdin en prins Philip (die van Doornroosje, die zo mooi kon zingen… Ik ken jou, ooit heb ik jou in een droom ontmoet, lalalalaah). Ook prins Erik van Ariël en het witte hemdje waarmee die onlosmakelijk verbonden was spraken toen tot mijn verbeelding. Maar sprookjes blijven sprookjes, daar was ik ook wel zeker van. De hopeloos romantische ziel die in elke sprookjesprins verborgen zat zou in’t echte leven wel niet bestaan, iemand die een draak zou verslaan, alleen maar om bij jou te kunnen zijn, zou je wel alleen in van die sprookjes kunnen vinden, …
En nu, als een donderdag bij heldere hemel, kom ik mijn eigen sprookjesprins tegen! Romantischer dan Aladdin, knapper dan prins Erik, liever dan prins Philip en zeker in staat om voor mijn ogen een draak te vellen!

En zo merk je maar dat je héél veel nog niet weet en heel veel nog niet snapt! Tijd genoeg om nieuwe dingen te ontdekken, that’s all I can say!

Tot blogs!

Mieke

 

Wurgslang in een mollengang juni 4, 2010

Filed under: Zonder categorie — Mieke @ 7:34 am

Kommil Foo is een Vlaams cabaret-duo dat bestaat uit twee broers, Raf en Mich Walschaerts. De broers hebben een prachtige verzameling nummers, waarvan Ruimtevaardiger één van de bekendste. Dat nummer is trouwens symboliserend voor hoe belangrijk (of onbelangrijk) je rol als leerkracht is. Ik wil het echter hebben over een ander lied, dat mij meteen raakte toen ik het hoorde en nog veel meer toen ik ook écht ging luisteren. Laat mij het zijn …

Iemand moet de eerste zijn.
De pionier, de kapitein
die jouw haven binnen zeilt.
Die als een duivels grote wurgslang,
een python in een mollengang,
je donkere diepten peilt.

Iemand die je brandkastcode kennen zal
en dan met dat magisch priemgetal
je kluisdeur open breekt.
Je burcht met hete taal bestookt
en als de vijand dan is uitgerookt
je slotgracht oversteekt.

Laat mij het zijn

Die na een krachtig “Sesam-open-je”
de 40 rovers dwingt tot kalmte,
je alibabagrot verkent.

Je hollebolleboembuik binnenrolt
tot het bloed je in de adem stolt
en je kermend kleur bekend.
Laat mij het zijn

Laat mij het zijn en laat dat maar even bezinken!

Mieke

 

Lezen nu en nog heel lang mei 30, 2010

Filed under: Zonder categorie — Mieke @ 5:59 pm

Ik citeer, omdat ik het zelf niet mooier zou kunnen zeggen, enkele citaten (omdat zij het vast ook niet mooier hadden kunnen zeggen) uit een bundeltje van Stichting Lezen en het Focuspunt Jeugdliteratuur. Stichting lezen streeft naar een betere leescultuur in Vlaanderen en organiseert daarom leesbevorderingscampagnes en projecten voor alle leeftijden. De bundel waar ik het over heb is er daar een van en is ronduit een pareltje. Dus … Ik citeer 😉

Het plezier van boeken is niet alleen dat ze je de wereld laten ontdekken, maar ook dat ze je bij jezelf brengen – Francis Spufford

 

Lezen was het wonder met de ogen van een ander te zien – A.L. Kennedy

 

Een boek maakt geen ander mens van me, maar geeft een nieuwe invulling van mijn wezen, verlegt mijn grenzen, werpt de omheining rond mijn hart omver. Sterke teksten werken langs de omheining van onze geest en veranderen wat er al is. – Jeanette Winterson

 

Lezen was mijn eerste bewuste intimiteit – een daad die het de stem van een ander toestond in mji naar binnen te dringen, mij te raken en te beroeren, in mij te zingen. – A.L. Kennedy

 

Als ik lees, lees ik eigenlijk niet. Ik neem zo’n mooie zin in mijn snaveltje en zuig daarop als op een zuurtje, ik nip ervan als van een likeurtje en wel net zolang totdat die gedachte als alcohol in mij vervliegt. – Bohumil Hrabal

 

Je moet lezen als een kunst beoefenen. Je moet bijna tot een koe worden en in ieder geval geen moderne mens zijn: herkauwen. – Friedrich Nietzsche

 

Zoals noten die op een blad niet wisten dat ze bij elkaar hoorden, zich aaneen blijken te rijgen tot de tonen van een derde melodie, zo probeer ik zinnen te vinden die ik niet met zoveel woorden schrijf, die je erin kunt lezen zonder precies te weten waar ze staan. – P.F. Thomése

 

Een van de bedoelingen van het lezen is onszelf klaar te maken voor verandering. – R.W. Emerson

 

Dit wordt ons niet ontnomen: lezen,
en ademloos een blad omslaan
ver van de dagelijksheid vandaan.
Die lezen mogen eenzaam wezen.
Ida Gerhardt

 

Boeken hebben hun tijd. Iets in het boek spreekt tot een deel van jou dat wacht om toegesproken te worden. Jij en het boek zijn klaar voor elkaar. In die zin lees jij niet alleen het boek. Het beste boek leest jou. – Alan Bennett

 

Zoals ik al zei … Ik had het zelf niet mooier kunnen zeggen!

Mieke

 

Zalig Zomergevoel en Bijdragende Busritten mei 19, 2010

Filed under: Zonder categorie — Mieke @ 9:48 am

’t Is duidelijk. De rokken worden korter, de hakken hoger, de bomma’s bruiner. De bomen worden groener, de glimlachjes breder, de muggen talrijker. De dagen worden langer, de taken groter, het verlangen naar vakantie heftiger … ’t Is duidelijk! De zomer is nu echt wel in aantocht.
Of hoe dagelijkse busritten voor boeiende conclusies kunnen zorgen.

 

Toegeeflijke Tijden en Welwillend wachten mei 16, 2010

Filed under: Zonder categorie — Mieke @ 5:56 pm

Met het schaamrood op de wangen omwille van het enorme verwaarlozen van mijn eigen stukje writing space laat ik toch nog maar eens mijn neus zien. Na maanden zonder bloggen kwam de goesting ineens weer op, samen met het gevoel dat ik wat te vertellen heb. Na ’t schrijven heb ik vast weer het gevoel dat ik helemaal niks te zeggen had, weet ik nu al, maar waarschijnlijk zal het toch weer een serieuze post worden. Mijn leven raast namelijk aan een sneltempo voorbij en gaat toch niet snel genoeg. Gek hoe tegenstrijdig je je kan voelen! Mijn hoofd is soms te klein voor de massa rondtollende gedachten en overpeinzingen (en om eerlijk te zijn, zo klein is mijn hoofd nu ook weer niet). Genoeg om een post mee te vullen, lijkt mij.
Binnen exact een maand loop ik blokfluitend rond in mijn kamer, ter voorbereiding van mijn allerlaatste (eerste zit) examen dit schooljaar. Hopelijk blijft het ook bij dat examen en kan ik zorgeloos mijn vakantie in duikelen (al hoop ik niet te hard, want dan is de bots nog tien keer zo groot!) Binnen exact een maand en een dag of twee loop ik waarschijnlijk paniekerig spullen in een koffer te smijten, vliegtuigtickets te checken en afscheid te zoenen. Binnen een maand rond ik netjes af wat geweest is en ga ik door naar de volgende etappe van mijn maffe bestaan.
Doorgaan naar een tweede jaar hogeschool, doorgaan naar een makkelijker verliefd zijn, doorgaan naar de luchthaven en richting Istanbul, doorgaan naar een vleugje avontuur, doorgaan naar vakantie en hopelijk een beetje rust.
Doorgaan gaat aardig door, dat kan ik wel vertellen. Zo’n acht maanden geleden snapte ik als snotterke door de deuren van Karel de Grote naar binnen in ’t studentenleven. Een studentenleven dat inhoudt dat je beséft dat er nog iets anders is dan werken en leren, maar waarin je geen tijd hebt voor veel anders dan werken en leren 🙂
Een maand later durfde ik tegen mezelf te zeggen dat ik me wel redde, dat dat studentenleventje me wel aanstond, dat de examens niet onoverkomelijk waren. Nog een maand later waren die eerste examens officieel achter de rug en meer dan geslaagd. Als je nog even verder telt kom je op het punt waar ik intens genoot van mensen leren kennen en net iets meer eigen boontjes doppen. Weer een maand verder besefte ik ineens dat ik geen zin had in afscheid nemen van iemand die ik eigenlijk niet eens zo goed kende, sloeg dat gevoel finaal over op dat gekke, verliefde kwabje in mijn hersennen. . Bij deze was ik verliefd (en dat ben ik nog steeds) op iemand die op het punt stond voor vijf maanden naar Istanbul te vertrekken en in de roes van het afscheid nemen, zo ongeveer nog een maand later, nam het kwabje de overhand en gaf ik me er gewillig aan over.
Vijf maanden zijn absurd snel voorbij, de tijd vliegt, raast, lijkt soms hele dagen over te slaan. Maar tegelijkertijd, bekeken vanuit de wachtende, missende Mieke, kruipt hij vooruit en staat hij soms, volgens mij uit pure sabotage, hele dagen stil! Gelukkig is hij ’t wachten waard 🙂
En ondertussen zijn we alweer meer dan drie maanden verder, drie maanden vol examen, stage, vergaderen, opzoeken en typen, lezen en voorlezen, zuchten en blazen. Drie maanden vol giechelbuien, feestjes, spannende plannen en momenten om naar uit te kijken.
En voor ‘k het weet is het dus volgende maand en loop ik blokfluitend rond in mijn kamer, ter voorbereiding van mijn allerlaatste (eerstezit) examen dit schooljaar.

Zoals Henry Austin Dobson het zo mooi wist te stellen … “Time goes, you say?  Ah no! Alas, Time stays, we go.”
We’re going with the speed of sound and I love it! 🙂

Tot blogs, binnen een maand of zoiets, als ik tussen het blokfluiten en panikeren tijd vind 😉
P.S.: Eigenlijk had ik dus helemaal niks te vertellen!!

Mieke …

 

Motiverende Mensen en Ellendige Examens januari 12, 2010

Filed under: Zonder categorie — Mieke @ 9:08 pm

’t Bestaat echt … ‘k heb het in mijn korte leventje al méér dan een keer ontdekt, maar ik word toch telkens met mijn neus op de feiten gedrukt … Het bestaat, boeiende mensen! Ik ben al vaker mensen die maar hoefden te kijken om mij aan het denken te zetten, maar hoe ouder ik word en hoe meer ik mijn plekje lijk te vinden, hoe vaker ik op zo’n mensen bots. Mensen die mij keer op keer, onherroepelijk en onvoorwaardelijk meesleuren in hun manier van denken en me slapeloze nachten vol gedachten bezorgen. En ondanks het lichtelijke tekort aan nachtrust (en daardoor een wallenhoofd en weinig aandacht tijdens de lessen :p) vind ik het super!

Op schoolvlak zelfs, zijn er een paar leerkrachten die mij volledig kunnen meesleuren in hun verhalen. Geschiedenis was al boeiend, maar heeft nu vast en zeker zijn hoogtepunt van interessantheid (is dat een bestaand woord?) bereikt!! De lessen WO zijn iets om naar uit te kijken, die lectoren geven hun lessen met zoveel enthousiasme dat je niet anders kunt dan meegaan!! Als ik ooit zelf mijn leerlingen zover krijg dat ze het verschil tussen Sparta en Athene vinden kan ik met een gerust hart sterven :).

Maar ook op andere vlakken vind ik (eindelijk!) mensen die me lijken te begrijpen (wat bijzonder maf is, want ik ben dus echt AMPER te begrijpen :p). Mensen waarmee ik uren kan tetteren en waarbij “ik ken dat” en “jaaaah, inderdaaaad!!” meermaals voorkomt. Waarbij discussiëren niet erg is, want als er IETS is waar je het over eens bent is het dat meningen mogen verschillen. Mensen die ik op korte tijd beter lijk te kennen (en die mij ook beter kennen) dan een heleboel andere mensen op jaren tijd. Mensen die geen uren zitten te zeuren als ze naar het toneel moeten, die ook tot rust komen van een boek lezen, die ook kunnen wegdromen bij muziek, die ervoor zorgen dat je zelfs kan lachen om iets dat niet eens zo grappig is … Mensen die even gefrustreerd kunnen zijn om dezelfde dingen als ik, die blij worden van dezelfde dingen als ik, die mijn blikken snappen, … Mensen die net als ik massa’s prulletjes bijhouden omdat afscheid nemen niet leuk is (zelfs niet van een kaartje dat je ooit eens gekregen hebt van iemand die je niet kon uitstaan … of je allereerste liefdesbrief of het lint dat om een geweldig pakje zat, …).

Ik geniet met volle teugen en kan de mind-support wel gebruiken nu! De eerste examenreeks komt eraan (we hebben er al wel eentje gehad, maar dat stelde in vergelijking me dit niks voor…) en ik begin bang te worden! Afscheid nemen is moeilijk, nieuwe dingen zijn nog tien keer zo moeilijk :p Gelukkig is ’t nieuwe er hierna ook weer af … en dood zal ik er wel niet van gaan 😉

Dus people, waarschijnlijk tot na de blok en ik hoop dat iedereen af en toe iemand tegenkomt die zo’n tof buikgevoel kan veroorzaken!!
Tot blogs en, oh ja, nog een gelukkig nieuwjaar!!!

Dikke kus,
Mieke de gelukkige en paniekerige blokker :p

 

Zeurende Ziektes en Extreme Examens november 24, 2009

Filed under: Zonder categorie — Mieke @ 8:33 pm

’t Zit er op! Mijn allereerste examen op de hogeschool zit erop. Na een nodige dosis studeren, pauzeren en opnieuw studeren stond ik de ochtend voor het examen toch met de nodige zenuwen op. Ik vind examen op zich best fijn, je hebt tijd om te leren, werkt aan je eigen tempo, geeft af en begint opnieuw. MAAR… Ik weet wèl graag op voorhand hoe het er aan toe gaat. En dat wist ik nu dus totaal niet. Daarom dus lichte buikpijn en snelle ademhaling toen ik wakker werd en nog net iets meer buikpijn en snellere ademhaling toen ik voor de aula stond met al mijn medestudenten. Meestal ben ik niet vatbaar voor de stress van anderen, maar deze keer had ik toch geluk dat iemand nog een vraag stelde waar ik het antwoord niet op wist. Nog snel een aantal rijtjes begrippen in mijn hoofd prenten en hop, naar binnen. Al snel werd duidelijk dat examen op de hogeschool eigenlijk bijna hetzelfde is als examen in het middelbaar. Je hebt tijd om te leren, werkt aan je eigen tempo, geeft af en begint opnieuw 😉 En toen bleek dat zowel de eerste als de tweede vraag oplosbaar bleken, vloog ik er redelijk gerust in. Ook deel twee verliep min of meer vlotjes, hoewel dat al iets vreemder was. Openboek, mét nota’s, casus, enzovoort, is niet de normaalste zaak van de wereld voor een ukske van 17 jaar!
Al bij al ging het allemaal goed en vertrok ik met een gerust gemoed naar huis.
Het vooruitzicht op een weekendje met de pleinraad van het speelplein maakte mijn humeur helemaal opperbest. Tot ik vlak voor ik zou vertrekken een gigantische hoofdpijnaanval kreeg en niet meer kon gaan. Ik heb het hele weekend ziek in de zetel gelegen en moest nadien ook nog twee dagen thuis blijven. Ziek zijn is niet alles, zeker niet als je stage en belangrijke lessen mist. Nog minder als je leuke weekendjes met je vrienden misloopt … DUS tip van de week: niet ziek worden op een druk moment!!
En bij deze kruip ik in mijn bed om snel beter te worden,

Tot blogs,
Mieke