Mieke Uncensored

Warme wintertenen en Hongerige Harten

Mieke — Sat, 11 Dec 2010 14:17:27 +0000

Handschoenen binnen handbereik, een lading dikke sokken in de schuif, een warme jas aan het haakje … De kerstboom fonkelend naast de zetel, inpakpapier en inkopen op de tafel … Wolkjes lucht als je buiten bent en warme chocomelk als je terug binnen komt. Vriendjes die je tenen liefdevol opwarmen met hun warme handen, zussen die mopperen omdat hun sjaal verdwenen is … Of hoe mooi de winter kan zijn!

‘k Heb geen idee hoe lang het precies geleden is dat ik nog eens geblogd heb, maar ‘t is in elk geval HEEL lang geleden. Komt door die overdaad aan andere dingen waar de wereld een achtienjarig meisje mee overdondert.
Student zijn is zalig en iedere werkende mens weet ons te vertellen dat we moeten genieten van onze studententijd, maar het vraag bovenal veel inzet en energie. Taken, examens, gesprekken, groepswerken, … We krijgen ze allemaal op onze boterham. Ook de eerste stage van dit jaar is achter de rug. Een volle week een klas overnemen, van ‘s morgens tot ‘s avonds! Spannend, stresserend, vermoeiend en alles behalve simpel, maar wel geweldig! ‘k Heb mijn ding duidelijk gevonden. Als je leerlingen in de rij al op hete kolen zitten omdat ze je willen vertellen over wat ze de vorige avond hebben gekeken op tv, of als je zo’n ongelooflijk mooie tekening onder je neus gedrukt krijgt (ook al heb je de kunstenaar in kwestie wel net onder zijn voeten gegeven) voel je je de hemel te rijk. En als twintig glunderende snoetjes over hun verbeterde dicteeschriftjes gebogen zitten krijg je zo’n fijn warm gevoel ergens ter hoogte van je maag … En als na je allerlaatste les diezelfde twintig snoetjes op je af komen gestormd voor een reuzengroepsknuffel denk je: “ze kunnen zeggen wat ze willen over genieten van je studententijd, laat mij maar snel aan’t echte werk beginnen!”

En dan is er nog dat verliefd zijn … Ik weet niet of er iemand ooit heeft kunnen bewijzen dat een bepaald soort liefde net géén kalverliefde meer is, maar voelen kun je het zeker wel. Of ‘t ook juist is wat je voelt weet je dan weer nooit helemaal zeker, want misschien voel je dat wel altijd, maar dat is een eeuwige discussie. Ik viel in ieder geval als een puber zo charmant in love en val nog steeds, maar het puberige, het kalverige, het vergankelijke is blijkbaar toch vergankelijk! Misschien komt wijsheid echt met de jaren, misschien past er echt op elk potje een dekseltje, misschien ben ik gewoon een “gelukzakske”, … Ik ben in elk geval SMOORverliefd, hoteldebotel, verkikkerd, verslingerd en verzot op A.

Bovendien heeft zo verliefd zijn altijd ontzettend veel effect. Op jezelf, op hoe je je voelt, op hoe je er uit ziet, op je idee over anderen, …
En op je idee over die typische sprookjesprinsen uit Disneyfilms … Als kleine Mieke was ik heimelijk verliefd op Aladdin en prins Philip (die van Doornroosje, die zo mooi kon zingen… Ik ken jou, ooit heb ik jou in een droom ontmoet, lalalalaah). Ook prins Erik van Ariël en het witte hemdje waarmee die onlosmakelijk verbonden was spraken toen tot mijn verbeelding. Maar sprookjes blijven sprookjes, daar was ik ook wel zeker van. De hopeloos romantische ziel die in elke sprookjesprins verborgen zat zou in’t echte leven wel niet bestaan, iemand die een draak zou verslaan, alleen maar om bij jou te kunnen zijn, zou je wel alleen in van die sprookjes kunnen vinden, …
En nu, als een donderdag bij heldere hemel, kom ik mijn eigen sprookjesprins tegen! Romantischer dan Aladdin, knapper dan prins Erik, liever dan prins Philip en zeker in staat om voor mijn ogen een draak te vellen!

En zo merk je maar dat je héél veel nog niet weet en heel veel nog niet snapt! Tijd genoeg om nieuwe dingen te ontdekken, that’s all I can say!

Tot blogs!

Mieke

Wurgslang in een mollengang

Mieke — Fri, 04 Jun 2010 07:34:24 +0000

Kommil Foo is een Vlaams cabaret-duo dat bestaat uit twee broers, Raf en Mich Walschaerts. De broers hebben een prachtige verzameling nummers, waarvan Ruimtevaardiger één van de bekendste. Dat nummer is trouwens symboliserend voor hoe belangrijk (of onbelangrijk) je rol als leerkracht is. Ik wil het echter hebben over een ander lied, dat mij meteen raakte toen ik het hoorde en nog veel meer toen ik ook écht ging luisteren. Laat mij het zijn …

Iemand moet de eerste zijn.
De pionier, de kapitein
die jouw haven binnen zeilt.
Die als een duivels grote wurgslang,
een python in een mollengang,
je donkere diepten peilt.

Iemand die je brandkastcode kennen zal
en dan met dat magisch priemgetal
je kluisdeur open breekt.
Je burcht met hete taal bestookt
en als de vijand dan is uitgerookt
je slotgracht oversteekt.

Laat mij het zijn

Die na een krachtig “Sesam-open-je”
de 40 rovers dwingt tot kalmte,
je alibabagrot verkent.

Je hollebolleboembuik binnenrolt
tot het bloed je in de adem stolt
en je kermend kleur bekend.
Laat mij het zijn

Laat mij het zijn en laat dat maar even bezinken!

Mieke

Lezen nu en nog heel lang

Mieke — Sun, 30 May 2010 17:59:51 +0000

Ik citeer, omdat ik het zelf niet mooier zou kunnen zeggen, enkele citaten (omdat zij het vast ook niet mooier hadden kunnen zeggen) uit een bundeltje van Stichting Lezen en het Focuspunt Jeugdliteratuur. Stichting lezen streeft naar een betere leescultuur in Vlaanderen en organiseert daarom leesbevorderingscampagnes en projecten voor alle leeftijden. De bundel waar ik het over heb is er daar een van en is ronduit een pareltje. Dus … Ik citeer

Het plezier van boeken is niet alleen dat ze je de wereld laten ontdekken, maar ook dat ze je bij jezelf brengen – Francis Spufford

Lezen was het wonder met de ogen van een ander te zien – A.L. Kennedy

Een boek maakt geen ander mens van me, maar geeft een nieuwe invulling van mijn wezen, verlegt mijn grenzen, werpt de omheining rond mijn hart omver. Sterke teksten werken langs de omheining van onze geest en veranderen wat er al is. – Jeanette Winterson

Lezen was mijn eerste bewuste intimiteit – een daad die het de stem van een ander toestond in mji naar binnen te dringen, mij te raken en te beroeren, in mij te zingen. – A.L. Kennedy

Als ik lees, lees ik eigenlijk niet. Ik neem zo’n mooie zin in mijn snaveltje en zuig daarop als op een zuurtje, ik nip ervan als van een likeurtje en wel net zolang totdat die gedachte als alcohol in mij vervliegt. – Bohumil Hrabal

Je moet lezen als een kunst beoefenen. Je moet bijna tot een koe worden en in ieder geval geen moderne mens zijn: herkauwen. – Friedrich Nietzsche

Zoals noten die op een blad niet wisten dat ze bij elkaar hoorden, zich aaneen blijken te rijgen tot de tonen van een derde melodie, zo probeer ik zinnen te vinden die ik niet met zoveel woorden schrijf, die je erin kunt lezen zonder precies te weten waar ze staan. – P.F. Thomése

Een van de bedoelingen van het lezen is onszelf klaar te maken voor verandering. – R.W. Emerson

Dit wordt ons niet ontnomen: lezen,
en ademloos een blad omslaan
ver van de dagelijksheid vandaan.
Die lezen mogen eenzaam wezen.
Ida Gerhardt

Boeken hebben hun tijd. Iets in het boek spreekt tot een deel van jou dat wacht om toegesproken te worden. Jij en het boek zijn klaar voor elkaar. In die zin lees jij niet alleen het boek. Het beste boek leest jou. – Alan Bennett

Zoals ik al zei … Ik had het zelf niet mooier kunnen zeggen!

Mieke

Zalig Zomergevoel en Bijdragende Busritten

Mieke — Wed, 19 May 2010 09:48:05 +0000

‘t Is duidelijk. De rokken worden korter, de hakken hoger, de bomma’s bruiner. De bomen worden groener, de glimlachjes breder, de muggen talrijker. De dagen worden langer, de taken groter, het verlangen naar vakantie heftiger … ‘t Is duidelijk! De zomer is nu echt wel in aantocht.
Of hoe dagelijkse busritten voor boeiende conclusies kunnen zorgen.

Toegeeflijke Tijden en Welwillend wachten

Mieke — Sun, 16 May 2010 17:56:49 +0000

Met het schaamrood op de wangen omwille van het enorme verwaarlozen van mijn eigen stukje writing space laat ik toch nog maar eens mijn neus zien. Na maanden zonder bloggen kwam de goesting ineens weer op, samen met het gevoel dat ik wat te vertellen heb. Na ‘t schrijven heb ik vast weer het gevoel dat ik helemaal niks te zeggen had, weet ik nu al, maar waarschijnlijk zal het toch weer een serieuze post worden. Mijn leven raast namelijk aan een sneltempo voorbij en gaat toch niet snel genoeg. Gek hoe tegenstrijdig je je kan voelen! Mijn hoofd is soms te klein voor de massa rondtollende gedachten en overpeinzingen (en om eerlijk te zijn, zo klein is mijn hoofd nu ook weer niet). Genoeg om een post mee te vullen, lijkt mij.
Binnen exact een maand loop ik blokfluitend rond in mijn kamer, ter voorbereiding van mijn allerlaatste (eerste zit) examen dit schooljaar. Hopelijk blijft het ook bij dat examen en kan ik zorgeloos mijn vakantie in duikelen (al hoop ik niet te hard, want dan is de bots nog tien keer zo groot!) Binnen exact een maand en een dag of twee loop ik waarschijnlijk paniekerig spullen in een koffer te smijten, vliegtuigtickets te checken en afscheid te zoenen. Binnen een maand rond ik netjes af wat geweest is en ga ik door naar de volgende etappe van mijn maffe bestaan.
Doorgaan naar een tweede jaar hogeschool, doorgaan naar een makkelijker verliefd zijn, doorgaan naar de luchthaven en richting Istanbul, doorgaan naar een vleugje avontuur, doorgaan naar vakantie en hopelijk een beetje rust.
Doorgaan gaat aardig door, dat kan ik wel vertellen. Zo’n acht maanden geleden snapte ik als snotterke door de deuren van Karel de Grote naar binnen in ‘t studentenleven. Een studentenleven dat inhoudt dat je beséft dat er nog iets anders is dan werken en leren, maar waarin je geen tijd hebt voor veel anders dan werken en leren
Een maand later durfde ik tegen mezelf te zeggen dat ik me wel redde, dat dat studentenleventje me wel aanstond, dat de examens niet onoverkomelijk waren. Nog een maand later waren die eerste examens officieel achter de rug en meer dan geslaagd. Als je nog even verder telt kom je op het punt waar ik intens genoot van mensen leren kennen en net iets meer eigen boontjes doppen. Weer een maand verder besefte ik ineens dat ik geen zin had in afscheid nemen van iemand die ik eigenlijk niet eens zo goed kende, sloeg dat gevoel finaal over op dat gekke, verliefde kwabje in mijn hersennen. . Bij deze was ik verliefd (en dat ben ik nog steeds) op iemand die op het punt stond voor vijf maanden naar Istanbul te vertrekken en in de roes van het afscheid nemen, zo ongeveer nog een maand later, nam het kwabje de overhand en gaf ik me er gewillig aan over.
Vijf maanden zijn absurd snel voorbij, de tijd vliegt, raast, lijkt soms hele dagen over te slaan. Maar tegelijkertijd, bekeken vanuit de wachtende, missende Mieke, kruipt hij vooruit en staat hij soms, volgens mij uit pure sabotage, hele dagen stil! Gelukkig is hij ‘t wachten waard
En ondertussen zijn we alweer meer dan drie maanden verder, drie maanden vol examen, stage, vergaderen, opzoeken en typen, lezen en voorlezen, zuchten en blazen. Drie maanden vol giechelbuien, feestjes, spannende plannen en momenten om naar uit te kijken.
En voor ‘k het weet is het dus volgende maand en loop ik blokfluitend rond in mijn kamer, ter voorbereiding van mijn allerlaatste (eerstezit) examen dit schooljaar.

Zoals Henry Austin Dobson het zo mooi wist te stellen … “Time goes, you say? Ah no! Alas, Time stays, we go.”
We’re going with the speed of sound and I love it!

Tot blogs, binnen een maand of zoiets, als ik tussen het blokfluiten en panikeren tijd vind
P.S.: Eigenlijk had ik dus helemaal niks te vertellen!!

Mieke …

Motiverende Mensen en Ellendige Examens

Mieke — Tue, 12 Jan 2010 21:08:59 +0000

‘t Bestaat echt … ‘k heb het in mijn korte leventje al méér dan een keer ontdekt, maar ik word toch telkens met mijn neus op de feiten gedrukt … Het bestaat, boeiende mensen! Ik ben al vaker mensen die maar hoefden te kijken om mij aan het denken te zetten, maar hoe ouder ik word en hoe meer ik mijn plekje lijk te vinden, hoe vaker ik op zo’n mensen bots. Mensen die mij keer op keer, onherroepelijk en onvoorwaardelijk meesleuren in hun manier van denken en me slapeloze nachten vol gedachten bezorgen. En ondanks het lichtelijke tekort aan nachtrust (en daardoor een wallenhoofd en weinig aandacht tijdens de lessen :p) vind ik het super!

Op schoolvlak zelfs, zijn er een paar leerkrachten die mij volledig kunnen meesleuren in hun verhalen. Geschiedenis was al boeiend, maar heeft nu vast en zeker zijn hoogtepunt van interessantheid (is dat een bestaand woord?) bereikt!! De lessen WO zijn iets om naar uit te kijken, die lectoren geven hun lessen met zoveel enthousiasme dat je niet anders kunt dan meegaan!! Als ik ooit zelf mijn leerlingen zover krijg dat ze het verschil tussen Sparta en Athene vinden kan ik met een gerust hart sterven .

Maar ook op andere vlakken vind ik (eindelijk!) mensen die me lijken te begrijpen (wat bijzonder maf is, want ik ben dus echt AMPER te begrijpen :p). Mensen waarmee ik uren kan tetteren en waarbij “ik ken dat” en “jaaaah, inderdaaaad!!” meermaals voorkomt. Waarbij discussiëren niet erg is, want als er IETS is waar je het over eens bent is het dat meningen mogen verschillen. Mensen die ik op korte tijd beter lijk te kennen (en die mij ook beter kennen) dan een heleboel andere mensen op jaren tijd. Mensen die geen uren zitten te zeuren als ze naar het toneel moeten, die ook tot rust komen van een boek lezen, die ook kunnen wegdromen bij muziek, die ervoor zorgen dat je zelfs kan lachen om iets dat niet eens zo grappig is … Mensen die even gefrustreerd kunnen zijn om dezelfde dingen als ik, die blij worden van dezelfde dingen als ik, die mijn blikken snappen, … Mensen die net als ik massa’s prulletjes bijhouden omdat afscheid nemen niet leuk is (zelfs niet van een kaartje dat je ooit eens gekregen hebt van iemand die je niet kon uitstaan … of je allereerste liefdesbrief of het lint dat om een geweldig pakje zat, …).

Ik geniet met volle teugen en kan de mind-support wel gebruiken nu! De eerste examenreeks komt eraan (we hebben er al wel eentje gehad, maar dat stelde in vergelijking me dit niks voor…) en ik begin bang te worden! Afscheid nemen is moeilijk, nieuwe dingen zijn nog tien keer zo moeilijk :p Gelukkig is ‘t nieuwe er hierna ook weer af … en dood zal ik er wel niet van gaan

Dus people, waarschijnlijk tot na de blok en ik hoop dat iedereen af en toe iemand tegenkomt die zo’n tof buikgevoel kan veroorzaken!!
Tot blogs en, oh ja, nog een gelukkig nieuwjaar!!!

Dikke kus,
Mieke de gelukkige en paniekerige blokker :p

Zeurende Ziektes en Extreme Examens

Mieke — Tue, 24 Nov 2009 20:33:15 +0000

‘t Zit er op! Mijn allereerste examen op de hogeschool zit erop. Na een nodige dosis studeren, pauzeren en opnieuw studeren stond ik de ochtend voor het examen toch met de nodige zenuwen op. Ik vind examen op zich best fijn, je hebt tijd om te leren, werkt aan je eigen tempo, geeft af en begint opnieuw. MAAR… Ik weet wèl graag op voorhand hoe het er aan toe gaat. En dat wist ik nu dus totaal niet. Daarom dus lichte buikpijn en snelle ademhaling toen ik wakker werd en nog net iets meer buikpijn en snellere ademhaling toen ik voor de aula stond met al mijn medestudenten. Meestal ben ik niet vatbaar voor de stress van anderen, maar deze keer had ik toch geluk dat iemand nog een vraag stelde waar ik het antwoord niet op wist. Nog snel een aantal rijtjes begrippen in mijn hoofd prenten en hop, naar binnen. Al snel werd duidelijk dat examen op de hogeschool eigenlijk bijna hetzelfde is als examen in het middelbaar. Je hebt tijd om te leren, werkt aan je eigen tempo, geeft af en begint opnieuw En toen bleek dat zowel de eerste als de tweede vraag oplosbaar bleken, vloog ik er redelijk gerust in. Ook deel twee verliep min of meer vlotjes, hoewel dat al iets vreemder was. Openboek, mét nota’s, casus, enzovoort, is niet de normaalste zaak van de wereld voor een ukske van 17 jaar!
Al bij al ging het allemaal goed en vertrok ik met een gerust gemoed naar huis.
Het vooruitzicht op een weekendje met de pleinraad van het speelplein maakte mijn humeur helemaal opperbest. Tot ik vlak voor ik zou vertrekken een gigantische hoofdpijnaanval kreeg en niet meer kon gaan. Ik heb het hele weekend ziek in de zetel gelegen en moest nadien ook nog twee dagen thuis blijven. Ziek zijn is niet alles, zeker niet als je stage en belangrijke lessen mist. Nog minder als je leuke weekendjes met je vrienden misloopt … DUS tip van de week: niet ziek worden op een druk moment!!
En bij deze kruip ik in mijn bed om snel beter te worden,

Tot blogs,
Mieke

Loeiende Leerkrachten en Lastige Lessenrooster

Mieke — Fri, 16 Oct 2009 17:50:11 +0000

Nog maar vier weken bezig en het lijkt al alsof ik al maanden “student” ben. Nog maar vier weken, maar het voelt alsof alles, ondanks de chaos, al zalig vertrouwd is!!
Ik moet eerlijk zijn, de eerste week (en de tweede en derde week ook en eigenlijk nu nog stééds) was overdonderd … Overdonderend als in een veel donder en bliksem, windvlagen en regensloten in mijn hoofd. Lessenrooster die elke week veranderen, totaal andere uren, cafetarias waarin je alleen met proton kan betalen, aula’s vol tetterende studenten, bussen die gemist kunnen worden, … Er werd al veel gezucht en gekreund, al veel in de vermoeide ogen gewreven en vooral al veel gehijgd als we op de derde verdieping moesten zijn of van de ene campus naar de andere moesten lopen. MAAR … Tussen de stormige momenten waren er vooral véél zun, zalige briesjes en pluizige wolkjes waar je uren naar kon kijken!! Lessen die gegeven worden alsof de leraar op het toneel staat en verhalen voorlezen voor een hele groep en horen dat ze bijna mee in je verhaal kropen (“ondanks het véél te hoge tempo, Mieke, doe iets aan je témpo!!”). Om half 1 ‘s middags op ‘t gemakske naar de bus wandelen, tijdens een springuur binnenwippen in de dierenwinkel om de hoek, bijna moeten gaan liggen in de bus omdat een klasgenoot écht wel iets stom zei… Lessen over Darwin die interessant zijn, lectoren die er niet voor terugdeinzen om het over hitsige apen en hun eigen vriendin te praten, psychologie krijgen en andere leerlingen moeten observeren, russische liedjes zingen tijdens muziek en twee uur besteden aan mooie a’tjes schrijven, elastiekjes en kippen nadoen en daarvoor ook nog eens punten krijgen, …

Ondertussen zijn ook al een paar mijlpalen gepasseerd. Ik ben lid van de studentenclub én gedoopt. Ondanks de bibberende beentjes op voorhand was het geweldig. Het heeft geholpen dat er in’t groot BI (van bier incontinent) op mijn voorhoofd stond geschreven en ‘t speelde ook in mijn voordeel dat ik altijd vriendlijk lach als ik mensen tegenkom. Maar al bij al was het een héle brave doop. De nodige lepels schachtenpap werden naar binnen geschept, een voorraadje eieren boven onze hoofden gebroken, een groot aantal straatstenen gepoetst door onze knieën en een massa mensen opgevrolijkt door het uitzicht van 80 studenten die op de groenplaats op de grond schoolslag doen, maar ‘t had echt nog wel iets vettiger gemogen (zeg ik nu )…
Het lintje van Magistra hangt nu te bengelen boven mijn bed, om mij eraan te herinneren dat ik ” tenminste een écht wijf ben” (volgens de schachtenmeester) en dat ik het heb gehaald zonder er ook maar aan te denken om te stoppen met lachen.

Verder is ook de eerste stagedag de revue gepasseerd en ik POPEL om er in te vliegen en zèlf een les te geven …

Alles samengevat komt het hier op neer:

IK GENIET!!!

Hopelijk blijft het allemaal even leuk en sta ik binnen vier jaar in mijn eigen klasje (duimen maar!!). Maar eerst nog een hele tijd onderduiken in ‘t studentenleven en jep … IK heb er zin in!!!

Tot blogs,
Mieke de leerkracht in spé

Eerste schooldagen en Bokkige Bussen

Mieke — Thu, 17 Sep 2009 18:36:08 +0000

‘t Is zover … Ik ben (eindelijk) student aan de hogeschool. Vanmorgend ben ik met lichtjes bibberende knieën naar de tramhalte gefietst, waar ik gelukkig meteen opgewacht werd door twee tram/bus-kenners. Kenners die een halte te vroeg afstapten om de rest van ons gevolg op te pikken, zodat we nog een stuk konden wandelen en waardoor we bijna te laat waren (nog een geluk dat ik een stresskip ben en erop stond om een tram vroeger te pakken dan gepland!!). De zenuwen waren onder controle, de cursusblok en pennenzak veilig weggeborgen in mijn rugzak, en de blik op zelfzeker gezet, ‘k was er klaar voor!! En alles ging goed tot we binnen waren en de lijsten gingen bestuderen, waaruit bleek dat ik lekker in mijn eentje (niet alleen natuurlijk, maar zonder bekenden) in de 1PBLOc gedropt was … Met de nodige portie relativeringsvermogen tover ik een glimlach op mijn gezicht en bekijk het langst de zonnige kant: zo leer je tenminste nieuwe mensen kennen (het is niet eens een optie om je vast te klampen aan elk vertrouwd gezicht ). Na twee uur belangrijke uitleg, die moeilijk in onze kopkes geraakte na twee maanden platte mind-rust, werden de A- en B-klas uit de aula geloodst en bleef ons klasje achter. Hoewel het woord klasje hier niet op zijn plaats is, want we zijn minstens met dertig leerkrachten in spe!! Nadat ze ons tijdens de fijne toespraak de nodige angst hadden aangejaagd (het is echt niet zo simpel als het lijkt, er zal hard gewerkt moeten worden, het is niet de bedoeling om hier op jullie luie kunt te gaan zitten, als u stageplaats verzet wordt moet je vooral NIET in paniek raken, enzovoort!!) mochten we ons oververhitte hoofd laten rusten terwijl we van de ene campus naar de andere liepen en ondertussen nog even het zwembad en de sportzaal bestudeerden. Na ook nog een korte rondleiding door onze grootste-deel-van-de-tijd-campus werd ons een drankje aangeboden door de studentenclub en verlieten alle kersverse studenten lichtjes kreunend, luid lachend of schichtig om zich heen kijkend de school. Ik hoorde bij de tweede groep (omwille van de lichtjes kreunende bekende gezichten ).
Om te vieren dat we dit ook weer hadden overleefd trakteerden de bekende-gezichten-club en ik onzelf op samen eten in de quick en een snel bezoekje aan de free record shop, waarna we terug de bus op sprongen en ons richting huis lieten vervoeren.
Al bij al viel het nog wel mee. Ik kan het allemaal aan. Ik ben een student!!
Tot blogs,
Mieke de student

Bruine Brol en Schuivende Schooljaren

Mieke — Fri, 04 Sep 2009 08:02:23 +0000

Ik heb ontdekt wat roet in het eten gooien wil zeggen. Of beter, bruine zeep. Mieke trekt vol goesting en ideetjes naar het speelplein, ziet het volledig zitten door een portie toffe kinderen en goede cursisten en ontdekt dat ze het rustig aan kan doen, doordat die goede cursisten snel het heft in handen nemen én omdat de kinderen zichzelf kunnen redden aan de waterspeelplaats. Af en toe een blik werpen op de kleintjes volstond, dus ik word als een magneet naar het spel van de vip’s getrokken die een bruine-zeep-baan hebben aangelegd. Na veel kijken en lachen (en af en toe een blik naar de gekko’s, uiteraard) is ‘t mijn beurt en ik ren in volle glorie richting baan. Jammer genoeg besluit een van m’n medemonitoren om snèl achter mij aan te komen, wat leidt tot een gigantische botsing en hevige koppijn. Mieke richting verpleging, volledig ondersteund door bezorgde medeleiding, ijs op mijn nek, washandje op mijn hoofd, pijnstiller in de bloedsomloop, komt allemaal in orde. Toch voor de zekerheid proberen om ouders te pakken te krijgen, maar die zitten te genieten in de efteling en zijn daar met geen stokken (of GSM’s) uit te krijgen. Als het na een tijd écht niet betert besluit de big boss van het plein mijn oma te bellen, met de uitdrukkelijke vraag om met mij naar de dokter te gaan én niet terug te komen voor ik beter kom. Twee uur later stap ik het ziekenhuis uit met een kraag rond mijn nek, voorschriften voor spierontspanners en pijnstillers en een hele week speel- en impulsiviteitsverbod. Byebye speelplein, hello bed. Bij deze nam ik, iets te laat, het besluit om mij niet in te laten met vip’s en bruine zeep.

De eerste dagen van mijn verplichte platte rust waren vreselijk. Veel pijn, veel slapen, veel suffigheid, … Gelukkig vielen er elke dag ná Horst de nodige monitoren binnen, met spannende verhalen, tekeningen, snoepjes en groetjes van half het speelplein, waardoor ik me toch iets beter voelde. En ook hier thuis werd ik verwend door de vrijstelling van klusjes en taken en de nodige bezorgdheid.
Na een weekje kon ik weer min of meer uit de voeten en zo kon ik meteen op 1 september, zonder nekkraag, mijn zus naar school brengen.
‘t Is heel gek om door Merksem, voorbij schoolpoorten en sporthallen te fietsen, terwijl je weet dat je vorig jaar op datzelfde moment zèlf op de schoolbanken zat. Ik voelde me bijna crimineel, alsof ik zwaar aan ‘t spijbelen was en daar ook nog eens mee voor de neus van de leerkrachten paradeerde!
Met een heleboel verjaardagen die gevierd, boeken die gekaft en spullen die gekocht moeten worden heb ik altijd wel iets te doen, dus ‘k ben content dat ik nog wat extra tijd heb om mij klaar te maken voor MIJN eerste schooldag. Nog twee weken te gaan!! Spannend …
Een prettig schooljaar gewenst en tot blogs!!
Mieke