Handschoenen binnen handbereik, een lading dikke sokken in de schuif, een warme jas aan het haakje … De kerstboom fonkelend naast de zetel, inpakpapier en inkopen op de tafel … Wolkjes lucht als je buiten bent en warme chocomelk als je terug binnen komt. Vriendjes die je tenen liefdevol opwarmen met hun warme handen, zussen die mopperen omdat hun sjaal verdwenen is … Of hoe mooi de winter kan zijn!
‘k Heb geen idee hoe lang het precies geleden is dat ik nog eens geblogd heb, maar ‘t is in elk geval HEEL lang geleden. Komt door die overdaad aan andere dingen waar de wereld een achtienjarig meisje mee overdondert.
Student zijn is zalig en iedere werkende mens weet ons te vertellen dat we moeten genieten van onze studententijd, maar het vraag bovenal veel inzet en energie. Taken, examens, gesprekken, groepswerken, … We krijgen ze allemaal op onze boterham. Ook de eerste stage van dit jaar is achter de rug. Een volle week een klas overnemen, van ‘s morgens tot ‘s avonds! Spannend, stresserend, vermoeiend en alles behalve simpel, maar wel geweldig! ‘k Heb mijn ding duidelijk gevonden. Als je leerlingen in de rij al op hete kolen zitten omdat ze je willen vertellen over wat ze de vorige avond hebben gekeken op tv, of als je zo’n ongelooflijk mooie tekening onder je neus gedrukt krijgt (ook al heb je de kunstenaar in kwestie wel net onder zijn voeten gegeven) voel je je de hemel te rijk. En als twintig glunderende snoetjes over hun verbeterde dicteeschriftjes gebogen zitten krijg je zo’n fijn warm gevoel ergens ter hoogte van je maag … En als na je allerlaatste les diezelfde twintig snoetjes op je af komen gestormd voor een reuzengroepsknuffel denk je: “ze kunnen zeggen wat ze willen over genieten van je studententijd, laat mij maar snel aan’t echte werk beginnen!”
En dan is er nog dat verliefd zijn … Ik weet niet of er iemand ooit heeft kunnen bewijzen dat een bepaald soort liefde net géén kalverliefde meer is, maar voelen kun je het zeker wel. Of ‘t ook juist is wat je voelt weet je dan weer nooit helemaal zeker, want misschien voel je dat wel altijd, maar dat is een eeuwige discussie. Ik viel in ieder geval als een puber zo charmant in love en val nog steeds, maar het puberige, het kalverige, het vergankelijke is blijkbaar toch vergankelijk! Misschien komt wijsheid echt met de jaren, misschien past er echt op elk potje een dekseltje, misschien ben ik gewoon een “gelukzakske”, … Ik ben in elk geval SMOORverliefd, hoteldebotel, verkikkerd, verslingerd en verzot op A.
Bovendien heeft zo verliefd zijn altijd ontzettend veel effect. Op jezelf, op hoe je je voelt, op hoe je er uit ziet, op je idee over anderen, …
En op je idee over die typische sprookjesprinsen uit Disneyfilms … Als kleine Mieke was ik heimelijk verliefd op Aladdin en prins Philip (die van Doornroosje, die zo mooi kon zingen… Ik ken jou, ooit heb ik jou in een droom ontmoet, lalalalaah). Ook prins Erik van Ariël en het witte hemdje waarmee die onlosmakelijk verbonden was spraken toen tot mijn verbeelding. Maar sprookjes blijven sprookjes, daar was ik ook wel zeker van. De hopeloos romantische ziel die in elke sprookjesprins verborgen zat zou in’t echte leven wel niet bestaan, iemand die een draak zou verslaan, alleen maar om bij jou te kunnen zijn, zou je wel alleen in van die sprookjes kunnen vinden, …
En nu, als een donderdag bij heldere hemel, kom ik mijn eigen sprookjesprins tegen! Romantischer dan Aladdin, knapper dan prins Erik, liever dan prins Philip en zeker in staat om voor mijn ogen een draak te vellen!
En zo merk je maar dat je héél veel nog niet weet en heel veel nog niet snapt! Tijd genoeg om nieuwe dingen te ontdekken, that’s all I can say!
Tot blogs!
Mieke
