Met het schaamrood op de wangen omwille van het enorme verwaarlozen van mijn eigen stukje writing space laat ik toch nog maar eens mijn neus zien. Na maanden zonder bloggen kwam de goesting ineens weer op, samen met het gevoel dat ik wat te vertellen heb. Na ‘t schrijven heb ik vast weer het gevoel dat ik helemaal niks te zeggen had, weet ik nu al, maar waarschijnlijk zal het toch weer een serieuze post worden. Mijn leven raast namelijk aan een sneltempo voorbij en gaat toch niet snel genoeg. Gek hoe tegenstrijdig je je kan voelen! Mijn hoofd is soms te klein voor de massa rondtollende gedachten en overpeinzingen (en om eerlijk te zijn, zo klein is mijn hoofd nu ook weer niet). Genoeg om een post mee te vullen, lijkt mij.
Binnen exact een maand loop ik blokfluitend rond in mijn kamer, ter voorbereiding van mijn allerlaatste (eerste zit) examen dit schooljaar. Hopelijk blijft het ook bij dat examen en kan ik zorgeloos mijn vakantie in duikelen (al hoop ik niet te hard, want dan is de bots nog tien keer zo groot!) Binnen exact een maand en een dag of twee loop ik waarschijnlijk paniekerig spullen in een koffer te smijten, vliegtuigtickets te checken en afscheid te zoenen. Binnen een maand rond ik netjes af wat geweest is en ga ik door naar de volgende etappe van mijn maffe bestaan.
Doorgaan naar een tweede jaar hogeschool, doorgaan naar een makkelijker verliefd zijn, doorgaan naar de luchthaven en richting Istanbul, doorgaan naar een vleugje avontuur, doorgaan naar vakantie en hopelijk een beetje rust.
Doorgaan gaat aardig door, dat kan ik wel vertellen. Zo’n acht maanden geleden snapte ik als snotterke door de deuren van Karel de Grote naar binnen in ‘t studentenleven. Een studentenleven dat inhoudt dat je beséft dat er nog iets anders is dan werken en leren, maar waarin je geen tijd hebt voor veel anders dan werken en leren 
Een maand later durfde ik tegen mezelf te zeggen dat ik me wel redde, dat dat studentenleventje me wel aanstond, dat de examens niet onoverkomelijk waren. Nog een maand later waren die eerste examens officieel achter de rug en meer dan geslaagd. Als je nog even verder telt kom je op het punt waar ik intens genoot van mensen leren kennen en net iets meer eigen boontjes doppen. Weer een maand verder besefte ik ineens dat ik geen zin had in afscheid nemen van iemand die ik eigenlijk niet eens zo goed kende, sloeg dat gevoel finaal over op dat gekke, verliefde kwabje in mijn hersennen. . Bij deze was ik verliefd (en dat ben ik nog steeds) op iemand die op het punt stond voor vijf maanden naar Istanbul te vertrekken en in de roes van het afscheid nemen, zo ongeveer nog een maand later, nam het kwabje de overhand en gaf ik me er gewillig aan over.
Vijf maanden zijn absurd snel voorbij, de tijd vliegt, raast, lijkt soms hele dagen over te slaan. Maar tegelijkertijd, bekeken vanuit de wachtende, missende Mieke, kruipt hij vooruit en staat hij soms, volgens mij uit pure sabotage, hele dagen stil! Gelukkig is hij ‘t wachten waard
En ondertussen zijn we alweer meer dan drie maanden verder, drie maanden vol examen, stage, vergaderen, opzoeken en typen, lezen en voorlezen, zuchten en blazen. Drie maanden vol giechelbuien, feestjes, spannende plannen en momenten om naar uit te kijken.
En voor ‘k het weet is het dus volgende maand en loop ik blokfluitend rond in mijn kamer, ter voorbereiding van mijn allerlaatste (eerstezit) examen dit schooljaar.
Zoals Henry Austin Dobson het zo mooi wist te stellen … “Time goes, you say? Ah no! Alas, Time stays, we go.”
We’re going with the speed of sound and I love it!
Tot blogs, binnen een maand of zoiets, als ik tussen het blokfluiten en panikeren tijd vind 
P.S.: Eigenlijk had ik dus helemaal niks te vertellen!!
Mieke …
Mooi, Mieke. Mooi, zo Uncensored. Mieke de Student, ik wens je veel werkkracht voor de examens, veel succes en voor nadien veel Istanbul!