Nog maar vier weken bezig en het lijkt al alsof ik al maanden “student” ben. Nog maar vier weken, maar het voelt alsof alles, ondanks de chaos, al zalig vertrouwd is!!
Ik moet eerlijk zijn, de eerste week (en de tweede en derde week ook en eigenlijk nu nog stééds) was overdonderd … Overdonderend als in een veel donder en bliksem, windvlagen en regensloten in mijn hoofd. Lessenrooster die elke week veranderen, totaal andere uren, cafetarias waarin je alleen met proton kan betalen, aula’s vol tetterende studenten, bussen die gemist kunnen worden, … Er werd al veel gezucht en gekreund, al veel in de vermoeide ogen gewreven en vooral al veel gehijgd als we op de derde verdieping moesten zijn of van de ene campus naar de andere moesten lopen. MAAR … Tussen de stormige momenten waren er vooral véél zun, zalige briesjes en pluizige wolkjes waar je uren naar kon kijken!! Lessen die gegeven worden alsof de leraar op het toneel staat en verhalen voorlezen voor een hele groep en horen dat ze bijna mee in je verhaal kropen (“ondanks het véél te hoge tempo, Mieke, doe iets aan je témpo!!”). Om half 1 ’s middags op ‘t gemakske naar de bus wandelen, tijdens een springuur binnenwippen in de dierenwinkel om de hoek, bijna moeten gaan liggen in de bus omdat een klasgenoot écht wel iets stom zei… Lessen over Darwin die interessant zijn, lectoren die er niet voor terugdeinzen om het over hitsige apen en hun eigen vriendin te praten, psychologie krijgen en andere leerlingen moeten observeren, russische liedjes zingen tijdens muziek en twee uur besteden aan mooie a’tjes schrijven, elastiekjes en kippen nadoen en daarvoor ook nog eens punten krijgen, …
Ondertussen zijn ook al een paar mijlpalen gepasseerd. Ik ben lid van de studentenclub én gedoopt. Ondanks de bibberende beentjes op voorhand was het geweldig. Het heeft geholpen dat er in’t groot BI (van bier incontinent) op mijn voorhoofd stond geschreven en ‘t speelde ook in mijn voordeel dat ik altijd vriendlijk lach als ik mensen tegenkom. Maar al bij al was het een héle brave doop. De nodige lepels schachtenpap werden naar binnen geschept, een voorraadje eieren boven onze hoofden gebroken, een groot aantal straatstenen gepoetst door onze knieën en een massa mensen opgevrolijkt door het uitzicht van 80 studenten die op de groenplaats op de grond schoolslag doen, maar ‘t had echt nog wel iets vettiger gemogen (zeg ik nu 
)…
Het lintje van Magistra hangt nu te bengelen boven mijn bed, om mij eraan te herinneren dat ik ” tenminste een écht wijf ben” (volgens de schachtenmeester) en dat ik het heb gehaald zonder er ook maar aan te denken om te stoppen met lachen.
Verder is ook de eerste stagedag de revue gepasseerd en ik POPEL om er in te vliegen en zèlf een les te geven 
…
Alles samengevat komt het hier op neer:
IK GENIET!!!
Hopelijk blijft het allemaal even leuk en sta ik binnen vier jaar in mijn eigen klasje (duimen maar!!). Maar eerst nog een hele tijd onderduiken in ‘t studentenleven en jep … IK heb er zin in!!!
Tot blogs,
Mieke de leerkracht in spé
