Eerste schooldagen en Bokkige Bussen september 17, 2009

‘t Is zover … Ik ben (eindelijk) student aan de hogeschool. Vanmorgend ben ik met lichtjes bibberende knieën naar de tramhalte gefietst, waar ik gelukkig meteen opgewacht werd door twee tram/bus-kenners. Kenners die een halte te vroeg afstapten om de rest van ons gevolg op te pikken, zodat we nog een stuk konden wandelen en waardoor we bijna te laat waren (nog een geluk dat ik een stresskip ben en erop stond om een tram vroeger te pakken dan gepland!!). De zenuwen waren onder controle, de cursusblok en pennenzak veilig weggeborgen in mijn rugzak, en de blik op zelfzeker gezet, ‘k was er klaar voor!! En alles ging goed tot we binnen waren en de lijsten gingen bestuderen, waaruit bleek dat ik lekker in mijn eentje (niet alleen natuurlijk, maar zonder bekenden) in de 1PBLOc gedropt was … Met de nodige portie relativeringsvermogen tover ik een glimlach op mijn gezicht en bekijk het langst de zonnige kant: zo leer je tenminste nieuwe mensen kennen (het is niet eens een optie om je vast te klampen aan elk vertrouwd gezicht ). Na twee uur belangrijke uitleg, die moeilijk in onze kopkes geraakte na twee maanden platte mind-rust, werden de A- en B-klas uit de aula geloodst en bleef ons klasje achter. Hoewel het woord klasje hier niet op zijn plaats is, want we zijn minstens met dertig leerkrachten in spe!! Nadat ze ons tijdens de fijne toespraak de nodige angst hadden aangejaagd (het is echt niet zo simpel als het lijkt, er zal hard gewerkt moeten worden, het is niet de bedoeling om hier op jullie luie kunt te gaan zitten, als u stageplaats verzet wordt moet je vooral NIET in paniek raken, enzovoort!!) mochten we ons oververhitte hoofd laten rusten terwijl we van de ene campus naar de andere liepen en ondertussen nog even het zwembad en de sportzaal bestudeerden. Na ook nog een korte rondleiding door onze grootste-deel-van-de-tijd-campus werd ons een drankje aangeboden door de studentenclub en verlieten alle kersverse studenten lichtjes kreunend, luid lachend of schichtig om zich heen kijkend de school. Ik hoorde bij de tweede groep (omwille van de lichtjes kreunende bekende gezichten ).
Om te vieren dat we dit ook weer hadden overleefd trakteerden de bekende-gezichten-club en ik onzelf op samen eten in de quick en een snel bezoekje aan de free record shop, waarna we terug de bus op sprongen en ons richting huis lieten vervoeren.
Al bij al viel het nog wel mee. Ik kan het allemaal aan. Ik ben een student!!
Tot blogs,
Mieke de student

Bruine Brol en Schuivende Schooljaren september 4, 2009

Ik heb ontdekt wat roet in het eten gooien wil zeggen. Of beter, bruine zeep. Mieke trekt vol goesting en ideetjes naar het speelplein, ziet het volledig zitten door een portie toffe kinderen en goede cursisten en ontdekt dat ze het rustig aan kan doen, doordat die goede cursisten snel het heft in handen nemen én omdat de kinderen zichzelf kunnen redden aan de waterspeelplaats. Af en toe een blik werpen op de kleintjes volstond, dus ik word als een magneet naar het spel van de vip’s getrokken die een bruine-zeep-baan hebben aangelegd. Na veel kijken en lachen (en af en toe een blik naar de gekko’s, uiteraard) is ‘t mijn beurt en ik ren in volle glorie richting baan. Jammer genoeg besluit een van m’n medemonitoren om snèl achter mij aan te komen, wat leidt tot een gigantische botsing en hevige koppijn. Mieke richting verpleging, volledig ondersteund door bezorgde medeleiding, ijs op mijn nek, washandje op mijn hoofd, pijnstiller in de bloedsomloop, komt allemaal in orde. Toch voor de zekerheid proberen om ouders te pakken te krijgen, maar die zitten te genieten in de efteling en zijn daar met geen stokken (of GSM’s) uit te krijgen. Als het na een tijd écht niet betert besluit de big boss van het plein mijn oma te bellen, met de uitdrukkelijke vraag om met mij naar de dokter te gaan én niet terug te komen voor ik beter kom. Twee uur later stap ik het ziekenhuis uit met een kraag rond mijn nek, voorschriften voor spierontspanners en pijnstillers en een hele week speel- en impulsiviteitsverbod. Byebye speelplein, hello bed. Bij deze nam ik, iets te laat, het besluit om mij niet in te laten met vip’s en bruine zeep.

De eerste dagen van mijn verplichte platte rust waren vreselijk. Veel pijn, veel slapen, veel suffigheid, … Gelukkig vielen er elke dag ná Horst de nodige monitoren binnen, met spannende verhalen, tekeningen, snoepjes en groetjes van half het speelplein, waardoor ik me toch iets beter voelde. En ook hier thuis werd ik verwend door de vrijstelling van klusjes en taken en de nodige bezorgdheid.
Na een weekje kon ik weer min of meer uit de voeten en zo kon ik meteen op 1 september, zonder nekkraag, mijn zus naar school brengen.
‘t Is heel gek om door Merksem, voorbij schoolpoorten en sporthallen te fietsen, terwijl je weet dat je vorig jaar op datzelfde moment zèlf op de schoolbanken zat. Ik voelde me bijna crimineel, alsof ik zwaar aan ‘t spijbelen was en daar ook nog eens mee voor de neus van de leerkrachten paradeerde!
Met een heleboel verjaardagen die gevierd, boeken die gekaft en spullen die gekocht moeten worden heb ik altijd wel iets te doen, dus ‘k ben content dat ik nog wat extra tijd heb om mij klaar te maken voor MIJN eerste schooldag. Nog twee weken te gaan!! Spannend …
Een prettig schooljaar gewenst en tot blogs!!
Mieke