Echte Egyptenaren en Irritant Inpakken juli 27, 2009

‘t Is bijna zover … Ik duik, na lang uitkijken en stressen en wachten, Egypte in! Mijn koffer staat zo goed als klaar, het vervoer tot de luchthaven is geregeld, de laatste inkopen zijn gedaan, de zonnecrème steekt véél te ver weg (had ik natuurlijk weer niet aan gedacht ) en ik voel het overal kriebelen. Ik ga dus écht snorkelen in de Rode zee!! Ik ga echt uitkijken op de bergen van de Sinaï woestijn. Ik ga echt (als het lot ons misschien een handje helpt) de piramiden zien!! Ik ga echt logeren in een hotel waar ik zomaar van het ene restaurant naar het andere kan wandelen. Ik ben er zelf nog niet van overtuigd dat dat allemaal écht gaat gebeuren

Een meter hebben die ongeveer de halve wereldbol al heeft afgereisd en die vaak beslist haar metekind mee te nemen op haar tripjes, is écht handig. Zij laat mij gegarandeerd alle spannende, indrukwekkende plekjes zien die er te zien zijn, weet als geen ander hoe logeren in een hotel is, vind volgens mij overal haar weg en zorgt er vast wel voor dat de opdringerige lokale bevolking niet té opdringerig wordt. ‘k Heb het dus echt wel getroffen.

Ik denk dat ik nu nog maar eens mijn checklist overloop, nog snel een belangrijk papier ga zoeken en dan geniet van de laatste family-time voor de komende tien dagen

Tot blogs en zomerzonzinderende zoen
Mieke

hé, het is oké (om de flair te lezen) juli 25, 2009

hé, het is oké
…om ervan te genieten een godganse zondag ongewassen en in pyjama door te brengen.
…om jaloers te zijn als je lief iets gaat drinken met zijn veel te knappe ex en te hopen dat ze bij de volgende zomerstorm wordt neergebliksemd.
…om zelf de teksten te verzinnen bij je favoriete songs, ook al slaat het helemaal nergens op.
… om zeven paar schoenen, vier jurkjes, twee jeans en een tiental topjes in te pakken als je het vollédige weekend naar parijs gaat.
… om te veel witte wijn te drinken, mee te kwelen met Bridget Jones (All by myseeeeeeelf!!!) en jezelf heel erg zielig te vinden.
… om bij de kleinste pukkel te gillen dat de Mount Everest op je gezicht groeit.
… om hondstrouw te zijn, maar wel stoute dromen te hebben over yummie Chris Martin, Orlando bloom en … dat ene ex-vriendje.
…om vol te houden dat je écht dertig paar shcoenen nodig hebt om orthopedische redenen. Variatie is immers goed voor de voeten.
…erop te rekenen dat andere chauffeurs het verkeersregelement wèl kennen.
… om je iets beter in je vel te voelen als je beste vriendin vijf kilo is aangekomen.
… om tegen je vriendinnen op te scheppen over je ge-wel-dige weekend terwijl je op vrijdag met een zakje chips onder je tv-dekentje lag te snotteren bij een kleffe romkom.
…om voor de verjaardag van je lief iets te kopen dat je stiekem zelf ook wilde, maar acht, wie is er nu niet blij met een dagje sauna voor twee?

Ja … ik geef het toe … Ik lees de flair en ik lees de flair gráág. Soms is heel dat ding een beetje te veel gefixeerd op alle seksuele verhaaltjes, maar sommige rubrieken vind ik echt heel grappig. Ik blader zo snel mogelijk door naar de columns van Nele uncensored en Thom (en vind het altijd jammer dat die maar een pagina in beslag nemen), ik knip stiekem alle vrolijke fotoreportages uit en hang die aan mijn prikbord, ik ben standaard stikjaloers op alle voor&na’s of modetips (dress me up is écht handig), ik erger me rot aan alle oninteressante uitleg over schoonheidsproducten (hallo, ik ben een student, ik kan zo’n dingen niet betalen!!), ik doe alsof ik uit pure verveling de artikels over menstruaties, jaloezie en examenblunders lees, ik overloop toch altijd éfkes de grote titels van de enquêtes (zelfs die over trouw en het seksleven van de Belgen –> wij willen méér, anders en avontuurlijker), ik smelt bij alle romantische liefdesverklaringen en ik knip de grappige oneliners, prentjes en woorden doorgans altijd uit om in mijn ellenlange brieven naar vriendinnen te kleven (tegenwoordig zijn ze al verontwaardigd als er niks in is geplakt!!). Misschien is het wel een plan om te besparen en de al gelezen Flairs van mijn vriendinnen te lenen, in plaats van elke week zelf een te kopen Ik ga die daar eens aanraden om besparingstips in hun boekske te zetten!

hé, het is oké
…om te zeggen dat je vriendje écht genoeg berichtjes stuurt, maar je wel uren naar je gsm ligt te staren.
…om drie keer in de week naar de quick te gaan en dan te zeuren over de massa caloriën in je cornflakes.
…om te bloggen over de flair, maar wel tegen je stoere vrienden te zeggen dat je die alleen leest als hij in huis is (en dus gewoon steenhard te liegen )

Tot blogs!!
Kusjes,
Mieke

Ferme feestjes en echte eenzaamheid juli 21, 2009

Alleen thuis zijn is cool Alleen thuis zijn is dingen ontdekken in je eigen huis, waarvan je het bestaan niet besefte (bijvoorbeeld de hoeveelheid hondenhaar na twee dagen of het hoge aantal keren dat je de afwasmachine moet laten draaien). Allen thuis zijn is diepriesmaaltijden eten en verlangen naar de échte macaroni van je moeder. Alleen thuis zijn is veel te laat in bed kruipen, maar er toch vroeg uit moeten en wéten dat zoiets niet was gebeurd als er bezorgde ouders in de buurt zouden zijn geweest. Alleen thuis zijn is zalige feestjes geven en je niet te veel zorgen maken als er met nootjes gegooid wordt (je moet het TOCH zelf opkuisen!!). Alleen thuis zijn is de muziek loeihard zetten en op de salontafel dansen (en de bel horen gaan en iemand door het raam zien kijken ). Alleen thuis zijn is rijstpap eten als ontbijt omdat je geen zin hebt om naar de bakker te gaan. Alleen thuis zijn is bezoek krijgen om half tien ’s avonds.

Kortom … Alleen thuis zijn is best fijn. Ouders, zusjes en broertjes die voor elf dagen richting Slovenië trekken en een voldoende voorraad eten en de belofte van een dagelijks telefoontje achterlaten zijn dus alles behalve erg. Ik geniet van het op mijn eigen benen staan, vind diepvriesmaaltijden opwarmen veel minder fijn dan echt zelf koken, haat de wekker (maar dat hoort zo!) en heb opeens het nut van poetsen ontdekt.
Ik ben wel alleen thuis maar zelden ook echt alleen. De ene na de andere valt binnen, komt babbelen, blijft slapen, komt feesten of heeft gewoon dorst. Mijn vriendje staan per verrassing voor de deur, vriendinnen komen uitnodigingen brengen en halen, er komt bezoek in kostuum (omwille van een grapje over trouwen De jongen in kwestie speelt gewèldig muziek en ik had gevraagd: Goh seg, wil jij met mij trouwen?? En opeens stond hij voor mijn neus in pak ), ik krijg telefoontjes over familiefeesten en waterpijpen, … En ik geniet van al het gewriemel om mij heen!! Zolang ik gezelschap heb amuseer ik me te pletter.

Alleen thuis zijn is echter ook vloeken op de hond omdat die naar de kat hapt, een plant die overloopt bij het water geven, broodjes die verbranden in de oven, de voorraad hagelslag die uitgeput raakt zodat je tóch je fiets op moet, … Alleen thuis zijn is ook wakker worden en beneden komen in een héle stille living of gaan slapen en alle lichten zelf uit moeten doen zodat je in het donker naar boven moet. Alleen thuis zijn is vergeten de achterdeur op slot te doen en dat om drie uur ’s nachts te beseffen, zodat je weer je bed uit moet. Alleen thuis zijn is weten dat de rest samen is en leuke dingen doet (waar jij uiteraard wel alle details van te horen krijgt!!)

Als ik dus de voor- en nadelen tegenover elkaar zet, kan ik maar tot één conclusie komen : Alleen thuis zijn is zalig, zolang het niet te lang duurt!!
Nu ik dat even voor mezelf heb ontdekt ga ik nog maar eens een diepvriesmaaltijd (gebakken aardappelen en stoofpot) in de oven steken, wachten op een vriendin en alvast de warme chocomelk maken
Tot blogs!!!
Dikke kussen,
Mieke

verrassende verwachtingen en fraaie feestmarkten juli 11, 2009

Het is vreemd hoe soms net het tegenovergestelde gebeurt dan wat je verwachtte dat er zou gebeuren.
Het is gek hoe snel de tijd gaat als je zou willen dat hij stil stond.
Het is nog gekker hoe traag hij voorbij kruipt als je ergens op wacht. Het is verbazingwekkend hoe over confituur en horrorfilms praten totaal niet vreemd hoeft te lijken.
Het is stom dat je je bijna dood kan schrikken om iets waar je op zat te hopen.
Het is wonderbaarlijk hoe ogen kunnen zeggen wat je mond niet lukt (zelfs terwijl het zo donker is dat je er bijna niets van ziet).
Het is grappig hoe je opeens zelf middenin een situatie staat die normaal alleen in de fletse cliché film-verhalen gebeurt en er volop van kan genieten.
Het is onvergetelijk hoe fijn het voelt om in ‘t park op een bankje te zitten en te luisteren naar iemand die meezingt met de liedjes van de lifeband.
Het is raar hoe je kan hopen dat die iemand dan alleen voor jou zingt .
Het is vreselijk hoe horloges en gsm’s altijd het juiste uur blijken aan te geven als ze zouden moeten stilvallen.
Het is belachelijk hoe heel je lichaam reageert als je een smsje krijgt om dan te ontdekken dat het er een is over stijltangen en verloren liefdes van een vriendin.
Het is nog belachelijker hoe je een sms verwacht waarin méér staat over stijltangen en verloren liefdes en opeens het smsje krijgt waar je op zat te wachten.
Het is gek hoe fijn wakker liggen kan zijn.
Het is vreemd hoe je toch blij kan zijn met het buikpijngevoel en een verkoudheid.
Het is grappig hoe je je er niets van aan trekt om in het midden van de straat te dansen.
Het is lastig hoe je nooit tegelijkertijd de ene deur dicht krijgt en de andere open, zonder bijna te vallen.
Het is wonderbaarlijk hoe èlk liedje opeens anders kan klinken.
Het is vreselijk om te hopen, te willen, bijna te smeken en te weten wat niet kan.
Het is zalig om verliefd te zijn

The scientist – coldplay juli 8, 2009

Vakantie is wegdromen … Wegdromen is muziek … Muziek is een wereld op zichzelf. Terwijl ik geniet van het niets-moeten, veel tijd en weinig te doen gaat gegarandeerd de radio aan. Met een boek in bed kruipen om drie uur ’s middags wordt nóg leuker als op de achtergrond droom-muziek speelt. Soms is zelfs het boek niet nodig en lig ik met mijn ogen dicht mee te zingen (met de deur dicht, of mijn familie barst in tranen uit door het kattegejank ).
Mijn muziekstijl veranderd zoals de wind draait en tegewoordig ben ik weer helemaal weg van Coldplay.

Coldplay is een Britse band, bestaande uit vier leden: Chris Martin, Jon Buckland, Will Champion en Guy Berryman. Een aantal van hun nieuwste liedjes zijn ‘Viva la vida’, ‘violet hill’ en ‘life in technicolor’. Na toch al een redelijk lange periode van mijn Coldplay-gekte, hebben héél wat van hun liedjes voor mij een emotionele betekenis, roepen ze herinneringen op, wordt ik er helemaal warm en melanchonisch van! Ik soes het liefst weg bij ‘The scientist’. De muziek is fantastisch, warm en rustig, Chris Martins stem klinkt super en de tekst is diepzinnig en mooi:

Come up to meet you,
tell you I’m sorry
You don’t know how lovely you are
I had to find you,
tell you I need you
Tell you I set you apart

Tell me your secrets
and ask me your questions
Oh, let’s go back to the start
Running in circles,
coming up tails
Heads on a science apart

Nobody said it was easy
It’s such a shame for us to part
Nobody said it was easy
No one ever said it would be this hard
Oh, take me back to the start

I was just guessing at numbers and figures
Pulling the puzzles apart
Questions of science, science and progress
Do not speak as loud as my heart

But tell me you love me,
come back and haunt me
Oh and I rush to the start
Running in circles,
chasing our tails
Coming back as we are

Nobody said it was easy
Oh, it’s such a shame for us to part
Nobody said it was easy
No one ever said it would be so hard
I’m going back to the start

Deze tekst is eigenlijk heel droevig, maar ik vind dat je er op een of andere manier toch hoop uit kan putten.
Niemand heeft gezegd dat het makkelijk was, niemand vertelde me hoe moeilijk het was, maar ik begin weer terug bij het begin …

Ik zet ‘The scientist voor de zoveelste keer opnieuw op en ga nog wat verder dromen over mijn nieuwe begin

Plotselinge Plonsbuien en Toffe Thuiskomst juli 7, 2009

Hello bloggers, I’m back in town

Frankrijk was bijzonder Frans!! Veel Franssprekende mensen, Franse drankkaarten, Franse ingrediënten op de zakken chips (die we wel moesten uitpluizen, omdat een van de vriendinnen aan een héél uitgebreide allergie lijdt), een uiterst Franse blauwe zee, en Noorse jongens … oké, dat laatste past niet helemaal in het rijtje, maar in “ons” wooncomplex zaten een heleboel knappe Noorse jongens

Ik heb genoten! Heel deze vakantie was een overdosis nieuwigheden en ontdekkingen. In de eerste plaats was het de eerste keer dat ik écht zonder ouders op stap ging. Ik ben al wel op eindejaarsreis geweest, maar dat was onder leerkrachtenbegeleiding en ik ben ook al met mijn meter of met de ouders van vriendinnen weggeweest, maar dat was steeds “in aanwezigheid van oudere en meer verantwoordelijke mensen”! Deze keer waren we aan ons eigen spannende lot overgelaten En daar hebben we dan ook min of meer van geprofiteerd! Onze portefeuille is meermaals bovengehaald en leeggeroofd, onze billen zijn zalig bruin gebakken in de stralende en allom aanwezige zon, een groot aantal coktails zijn naar binnen gegoten (bij mij sans alcohol helder in je hoofd zijn is wel belangrijk met al die extra verantwoordelijkheden), …

Op familievakanties is er bijna geen tijd om te niksen … Wandelen, de omgeving verkennen, musea bezoeken, bergen beklimmen, passeren allemaal de revue. Deze vakantie, onder vriendinnen, was dus een lichte cultuurshock voor mij! Veel verder dan het dorpje en één keer met de trein naar Nice, zijn we niet geraakt. Die kleine uitstapjes waren al bijna een marteling voor onze voeten, maar de ontdekkingsreiziger in mij werd wel verplicht naar de achtergrond geschoven
Binnenkort vlieg ik gelukkig nog met mijn meter naar Egypte voor tien dagen en daar zal dat stukje Mieke zijn hart waarschijnlijk volledig kunnen ophalen!

Nu ik trug thuis ben zijn mijn kaakspieren aan het ontspannen van alle lachbuien. Zelfs met coktails sans alcohol slaag ik er geregeld een stomme uitspraak uit en mijn vriendinnen zijn daar al even goed in als ik. Die verbale uitspattingen leidden meer dan eens tot tranen in onze ogen en een héél lange slappe lach
Halverwege de vakantie werd ik wel geveld door een zonneslag en toen was het voor mij éventjes gedaan met lachen. Gelukkig werd ik onderworpen aan de goede zorgen van mes amies (met dank aan 2 jaar Gezondheids- en Welzijnswetenschappen ) en af en toe een broodnodig telefoontje naar het thuisfront.

Eemaal terug aan dat thuisfront werd ik hééél hartelijk onthaald en snel aangemaand tot het bovenhalen van de cadeautjes Dat is ook een van de pluspuntjes van op reis gaan … Pakjes kunnen kopen voor Jan en alleman!!!
Na het uitdelen van die presentjes (oorbellen, haaientanden, stenen hagedissen, armbandjes, …) is mijn mama meteen naar de winkel gereden om alles in huis te halen voor een welkom-thuis-Mieke-avondmaal … En nu kan ik dus gaan genieten van mijn lievelingsgerecht in het gezelschap van mijn mede-ontdekkingsreizigers (die toch een tintje minder bruin zijn dan ik )
Tot blogs!!!
Zonnige zomersproetgroetjes,
Mieke