knarsende koffers en veilige vliegtuigen juni 29, 2009

Pyjama … check
Tandenborstel … check
Gsm … check
pas, papieren, kleren, zakdoeken en sokken, boek, boek, boek, bikini …. check, check, check, check, check, check, check, check en chéck …

Ik dénk dat ik er klaar voor ben Mijn koffer staat al voor de deur, mijn handbagage hangt over een stoel en de zenuwen gieren door mijn lijf!
Vanavond stappen we met vier vriendinnen het vliegtuig op, richting Frankrijk, om zongebruind en veel ervaringen rijker, binnen een dikke week, weer terug te komen (hopgelijk ).
Ik heb er énorm veel goesting in, ‘k sta te popelen om kopje onder te duikelen in de warme Middellandse zee, om ’s morgens naar de bakker te wandelen voor stokbrood en croissantjes, om in paniek onze passen terug te vinden nadat we die natuurlijk kwijt zijn gespeeld, om na vier dagen toch maar eens de vieze afwas te doen, om te kibbelen over wèlk cafeetje er het gezelligste uitziet … ‘k Zie het volledig zitten
Dit wordt zeker iets om nooit meer te vergeten, de afsluiter van ons middelbaar en de eerste stap naar de hogeschool (waar ik trouwens toch al naartoe ga, ik ben me vanmorgen alsnog gaan inschrijven!), de bezegeling van ons typische tienervriendschap en een belofte van nog vele jaren vol sappige roddels en vriendschappelijke steun …

Frankrijk … HERE I COME!!!!!

Mieke

Zinderende zomer en zorgeloze zonnekloppers juni 26, 2009

Ik sta nog steeds lichtjes na te trillen op mijn benen en het lijkt alsof de hele wereld in een enorm tempo aan mij voorbij vliegt … ‘k zit een beetje verdwaasd naar een bladje papier te staren dat een héél deel van mijn toekomst open legt!!
Gisterenavond zijn we, na een uur in lichte paniek van mijn kleerkast naar de spiegel naar de badkamer en weer terug te hollen, met de halve familie naar de kerk gereden om de proclamatie bij te wonen. Onze proclamatie, MIJN proclamatie!! En nu ben ik dus afgestudeerd … Langzaam aan begint het tot me door te dringen dat de JOMA-tijd voorbij is, dat ik nooit meer zal moeten vloeken op de poort omdat die weigert open te gaan (zelf na zes keer op het belletje drukken), nooit meer heerlijke appels uit de fruitautomaat zal kunnen halen, nooit meer drie brieven zal ontvangen omdat ik nog stééds mijn doktersattest niet heb binnengebracht op het onthaal, nooit meer over de speelplaats zal lopen met mijn ogen zo ver mogelijk open (om toch maar die ene knappe jongen éventjes te zien voor we weer de beproeving van Gw aan moesten gaan), nooit meer lachen met Brad Pitt in de powerpoint van anatomie, … De enige JOMA-post die nog door de brievenbus zal vallen zal voor mijn zusjes zijn, die ervoor zorgen dat het Totté-tijdperk op JOMA nog niet voorbij is. Er is overigens maar een kleine kans dat zij vergeten hun attesten op tijd binnen te brengen, dus misschien is het post-tijdperk wèl voorbij!! Misschien wordt ik ooit wel leerkracht en kan ik toch nog vloeken op de poort, hoewel er voor leerkrachten natuurlijk poort-privileges zijn! Misschien komt er een tijd dat de powerpoints van anatomie op het internet geplaatst worden, zodat ik toch nog eens Brad Pitt kan bewonderen in het hoofdstuk seksualiteit …

Maar misschien is het ook gewoon tijd voor iets nieuws. Misschien is dit het tijdperk van: ga-voor-het-avontuur!! En nadat ik met enige pijn in het hart (hoewel ik me stellig had voorgenomen om totaal geen last te hebben van het verlaat-je-school-syndroom) afscheid heb genomen van het veilige middelbare wereldje ga ik vast en zeker met volle teugen kunnen genieten van de waaier aan nieuwe wegen die opeens voor mijn neus komen te liggen.

Het dillema dat die groote waaier met zich mee heeft gebracht is gelukkig al min of meer gepasseerd, de keuze is gemaakt, de knoop doorgeknipt. Omdat de normale gang van zaken volgen nu eenmaal niet aan mij is besteed (en misschien ook omdat ik het middelbaar toch niet vollèdig vaarwel kan zeggen) heb ik alle gekke mogelijkheden in overweging genomen en daaruit is misschien nog de gekste optie naar voren gekomen.
Ik duikel volgend jaar lekker kopje onder in de wereld van creatieve uitspattingen, van grafisch bezig zijn en illustreren, van modeltekenen en kleurenleer tot misschien zelfs fotografie en zeefdrukken, van élke morgend naar hartje Antwerpen te fietsen om daar te gaan vloeken op een nieuwe poort en briefjes binnen te brengen op een nieuw onthaal.
De vierde graad grafisch illustrator ligt voor me open en ik heb er ZIN in!! (buiten het fietsen dan misschien )
Tussendoor blijft het speelplein natuurlijk van lévensbelang! Ik kan niet wachten tot de deuren (die er eigenlijk niet echt zijn) weer open staan, de kinderen toe beginnen te stromen en wij kunnen beginnen met verloren jasjes zoeken, raketten bouwen uit wc-rolletjes en spaghettiesoep uitscheppen. En omdat daar toch wel de nodige skills voor nodig zijn zal ik nu maar snèl mijn teenslippers bij elkaar gaan zoeken, iets eetbaars in mijn mond steken en op mijn fiets springen richting “extra vergadering” … ‘k ben benieuwd!!!
Tot blogs!!
Dikke zoen,
Mieke