The scientist – coldplay juli 8, 2009

Vakantie is wegdromen … Wegdromen is muziek … Muziek is een wereld op zichzelf. Terwijl ik geniet van het niets-moeten, veel tijd en weinig te doen gaat gegarandeerd de radio aan. Met een boek in bed kruipen om drie uur ’s middags wordt nóg leuker als op de achtergrond droom-muziek speelt. Soms is zelfs het boek niet nodig en lig ik met mijn ogen dicht mee te zingen (met de deur dicht, of mijn familie barst in tranen uit door het kattegejank ).
Mijn muziekstijl veranderd zoals de wind draait en tegewoordig ben ik weer helemaal weg van Coldplay.

Coldplay is een Britse band, bestaande uit vier leden: Chris Martin, Jon Buckland, Will Champion en Guy Berryman. Een aantal van hun nieuwste liedjes zijn ‘Viva la vida’, ‘violet hill’ en ‘life in technicolor’. Na toch al een redelijk lange periode van mijn Coldplay-gekte, hebben héél wat van hun liedjes voor mij een emotionele betekenis, roepen ze herinneringen op, wordt ik er helemaal warm en melanchonisch van! Ik soes het liefst weg bij ‘The scientist’. De muziek is fantastisch, warm en rustig, Chris Martins stem klinkt super en de tekst is diepzinnig en mooi:

Come up to meet you,
tell you I’m sorry
You don’t know how lovely you are
I had to find you,
tell you I need you
Tell you I set you apart

Tell me your secrets
and ask me your questions
Oh, let’s go back to the start
Running in circles,
coming up tails
Heads on a science apart

Nobody said it was easy
It’s such a shame for us to part
Nobody said it was easy
No one ever said it would be this hard
Oh, take me back to the start

I was just guessing at numbers and figures
Pulling the puzzles apart
Questions of science, science and progress
Do not speak as loud as my heart

But tell me you love me,
come back and haunt me
Oh and I rush to the start
Running in circles,
chasing our tails
Coming back as we are

Nobody said it was easy
Oh, it’s such a shame for us to part
Nobody said it was easy
No one ever said it would be so hard
I’m going back to the start

Deze tekst is eigenlijk heel droevig, maar ik vind dat je er op een of andere manier toch hoop uit kan putten.
Niemand heeft gezegd dat het makkelijk was, niemand vertelde me hoe moeilijk het was, maar ik begin weer terug bij het begin …

Ik zet ‘The scientist voor de zoveelste keer opnieuw op en ga nog wat verder dromen over mijn nieuwe begin

Plotselinge Plonsbuien en Toffe Thuiskomst juli 7, 2009

Hello bloggers, I’m back in town

Frankrijk was bijzonder Frans!! Veel Franssprekende mensen, Franse drankkaarten, Franse ingrediënten op de zakken chips (die we wel moesten uitpluizen, omdat een van de vriendinnen aan een héél uitgebreide allergie lijdt), een uiterst Franse blauwe zee, en Noorse jongens … oké, dat laatste past niet helemaal in het rijtje, maar in “ons” wooncomplex zaten een heleboel knappe Noorse jongens

Ik heb genoten! Heel deze vakantie was een overdosis nieuwigheden en ontdekkingen. In de eerste plaats was het de eerste keer dat ik écht zonder ouders op stap ging. Ik ben al wel op eindejaarsreis geweest, maar dat was onder leerkrachtenbegeleiding en ik ben ook al met mijn meter of met de ouders van vriendinnen weggeweest, maar dat was steeds “in aanwezigheid van oudere en meer verantwoordelijke mensen”! Deze keer waren we aan ons eigen spannende lot overgelaten En daar hebben we dan ook min of meer van geprofiteerd! Onze portefeuille is meermaals bovengehaald en leeggeroofd, onze billen zijn zalig bruin gebakken in de stralende en allom aanwezige zon, een groot aantal coktails zijn naar binnen gegoten (bij mij sans alcohol helder in je hoofd zijn is wel belangrijk met al die extra verantwoordelijkheden), …

Op familievakanties is er bijna geen tijd om te niksen … Wandelen, de omgeving verkennen, musea bezoeken, bergen beklimmen, passeren allemaal de revue. Deze vakantie, onder vriendinnen, was dus een lichte cultuurshock voor mij! Veel verder dan het dorpje en één keer met de trein naar Nice, zijn we niet geraakt. Die kleine uitstapjes waren al bijna een marteling voor onze voeten, maar de ontdekkingsreiziger in mij werd wel verplicht naar de achtergrond geschoven
Binnenkort vlieg ik gelukkig nog met mijn meter naar Egypte voor tien dagen en daar zal dat stukje Mieke zijn hart waarschijnlijk volledig kunnen ophalen!

Nu ik trug thuis ben zijn mijn kaakspieren aan het ontspannen van alle lachbuien. Zelfs met coktails sans alcohol slaag ik er geregeld een stomme uitspraak uit en mijn vriendinnen zijn daar al even goed in als ik. Die verbale uitspattingen leidden meer dan eens tot tranen in onze ogen en een héél lange slappe lach
Halverwege de vakantie werd ik wel geveld door een zonneslag en toen was het voor mij éventjes gedaan met lachen. Gelukkig werd ik onderworpen aan de goede zorgen van mes amies (met dank aan 2 jaar Gezondheids- en Welzijnswetenschappen ) en af en toe een broodnodig telefoontje naar het thuisfront.

Eemaal terug aan dat thuisfront werd ik hééél hartelijk onthaald en snel aangemaand tot het bovenhalen van de cadeautjes Dat is ook een van de pluspuntjes van op reis gaan … Pakjes kunnen kopen voor Jan en alleman!!!
Na het uitdelen van die presentjes (oorbellen, haaientanden, stenen hagedissen, armbandjes, …) is mijn mama meteen naar de winkel gereden om alles in huis te halen voor een welkom-thuis-Mieke-avondmaal … En nu kan ik dus gaan genieten van mijn lievelingsgerecht in het gezelschap van mijn mede-ontdekkingsreizigers (die toch een tintje minder bruin zijn dan ik )
Tot blogs!!!
Zonnige zomersproetgroetjes,
Mieke

knarsende koffers en veilige vliegtuigen juni 29, 2009

Pyjama … check
Tandenborstel … check
Gsm … check
pas, papieren, kleren, zakdoeken en sokken, boek, boek, boek, bikini …. check, check, check, check, check, check, check, check en chéck …

Ik dénk dat ik er klaar voor ben Mijn koffer staat al voor de deur, mijn handbagage hangt over een stoel en de zenuwen gieren door mijn lijf!
Vanavond stappen we met vier vriendinnen het vliegtuig op, richting Frankrijk, om zongebruind en veel ervaringen rijker, binnen een dikke week, weer terug te komen (hopgelijk ).
Ik heb er énorm veel goesting in, ‘k sta te popelen om kopje onder te duikelen in de warme Middellandse zee, om ’s morgens naar de bakker te wandelen voor stokbrood en croissantjes, om in paniek onze passen terug te vinden nadat we die natuurlijk kwijt zijn gespeeld, om na vier dagen toch maar eens de vieze afwas te doen, om te kibbelen over wèlk cafeetje er het gezelligste uitziet … ‘k Zie het volledig zitten
Dit wordt zeker iets om nooit meer te vergeten, de afsluiter van ons middelbaar en de eerste stap naar de hogeschool (waar ik trouwens toch al naartoe ga, ik ben me vanmorgen alsnog gaan inschrijven!), de bezegeling van ons typische tienervriendschap en een belofte van nog vele jaren vol sappige roddels en vriendschappelijke steun …

Frankrijk … HERE I COME!!!!!

Mieke

Zinderende zomer en zorgeloze zonnekloppers juni 26, 2009

Ik sta nog steeds lichtjes na te trillen op mijn benen en het lijkt alsof de hele wereld in een enorm tempo aan mij voorbij vliegt … ‘k zit een beetje verdwaasd naar een bladje papier te staren dat een héél deel van mijn toekomst open legt!!
Gisterenavond zijn we, na een uur in lichte paniek van mijn kleerkast naar de spiegel naar de badkamer en weer terug te hollen, met de halve familie naar de kerk gereden om de proclamatie bij te wonen. Onze proclamatie, MIJN proclamatie!! En nu ben ik dus afgestudeerd … Langzaam aan begint het tot me door te dringen dat de JOMA-tijd voorbij is, dat ik nooit meer zal moeten vloeken op de poort omdat die weigert open te gaan (zelf na zes keer op het belletje drukken), nooit meer heerlijke appels uit de fruitautomaat zal kunnen halen, nooit meer drie brieven zal ontvangen omdat ik nog stééds mijn doktersattest niet heb binnengebracht op het onthaal, nooit meer over de speelplaats zal lopen met mijn ogen zo ver mogelijk open (om toch maar die ene knappe jongen éventjes te zien voor we weer de beproeving van Gw aan moesten gaan), nooit meer lachen met Brad Pitt in de powerpoint van anatomie, … De enige JOMA-post die nog door de brievenbus zal vallen zal voor mijn zusjes zijn, die ervoor zorgen dat het Totté-tijdperk op JOMA nog niet voorbij is. Er is overigens maar een kleine kans dat zij vergeten hun attesten op tijd binnen te brengen, dus misschien is het post-tijdperk wèl voorbij!! Misschien wordt ik ooit wel leerkracht en kan ik toch nog vloeken op de poort, hoewel er voor leerkrachten natuurlijk poort-privileges zijn! Misschien komt er een tijd dat de powerpoints van anatomie op het internet geplaatst worden, zodat ik toch nog eens Brad Pitt kan bewonderen in het hoofdstuk seksualiteit …

Maar misschien is het ook gewoon tijd voor iets nieuws. Misschien is dit het tijdperk van: ga-voor-het-avontuur!! En nadat ik met enige pijn in het hart (hoewel ik me stellig had voorgenomen om totaal geen last te hebben van het verlaat-je-school-syndroom) afscheid heb genomen van het veilige middelbare wereldje ga ik vast en zeker met volle teugen kunnen genieten van de waaier aan nieuwe wegen die opeens voor mijn neus komen te liggen.

Het dillema dat die groote waaier met zich mee heeft gebracht is gelukkig al min of meer gepasseerd, de keuze is gemaakt, de knoop doorgeknipt. Omdat de normale gang van zaken volgen nu eenmaal niet aan mij is besteed (en misschien ook omdat ik het middelbaar toch niet vollèdig vaarwel kan zeggen) heb ik alle gekke mogelijkheden in overweging genomen en daaruit is misschien nog de gekste optie naar voren gekomen.
Ik duikel volgend jaar lekker kopje onder in de wereld van creatieve uitspattingen, van grafisch bezig zijn en illustreren, van modeltekenen en kleurenleer tot misschien zelfs fotografie en zeefdrukken, van élke morgend naar hartje Antwerpen te fietsen om daar te gaan vloeken op een nieuwe poort en briefjes binnen te brengen op een nieuw onthaal.
De vierde graad grafisch illustrator ligt voor me open en ik heb er ZIN in!! (buiten het fietsen dan misschien )
Tussendoor blijft het speelplein natuurlijk van lévensbelang! Ik kan niet wachten tot de deuren (die er eigenlijk niet echt zijn) weer open staan, de kinderen toe beginnen te stromen en wij kunnen beginnen met verloren jasjes zoeken, raketten bouwen uit wc-rolletjes en spaghettiesoep uitscheppen. En omdat daar toch wel de nodige skills voor nodig zijn zal ik nu maar snèl mijn teenslippers bij elkaar gaan zoeken, iets eetbaars in mijn mond steken en op mijn fiets springen richting “extra vergadering” … ‘k ben benieuwd!!!
Tot blogs!!
Dikke zoen,
Mieke

goede voornemens?! december 28, 2008

Hoii Bloggers,

Hemeltje lief, haléluja en zut alors … ‘t is weer énorm gigantisch lang geleden dat ik mijn gezicht (of hersenspinsels) nog eens heb vertoond op deze blog . ‘t Is gek: waar ik vorig jaar dingen zocht om de verveling tegen te gaan lijkt het nu alsof ik overspoeld wordt met mogelijkheden en kansen, met dingen die ik moet onthouden, organiseren, leren, … Ik heb het gevoel dat met het begin van dit schooljaar een massa nieuwe dingen in mijn voorheen doodgewone (en soms saaie) leventje zijn binnengewalst waar ik nu vollop van moet genieten en profiteren!

Nu ik voor mezelf even alles op een rijtje zet (daar is bloggen goed voor, gewoon alles eens bekijken vanuit een ander opzicht) valt het over het algemeen nog zeer goed mee, maar de laatste weken waren een overrompeling.
Eerst en vooral waren er op school een aantal zaken waar ik met mijn hoofd bij moest blijven. Er kruipt iets meer tijd dan ik verwacht had in Baloe, ook de GIP eist een deel van de aandacht (heb nog nooit zoveel over hoogbegaafde kinderen gelezen, bestudeerd en uitgetypt), de eerste stage is alweer gepasseerd, examens moesten geblokt en gemaakt worden, er werden ons een aantal leuke, maar grote werken voorgeschoteld, …

Daar kwam dan óók bij dat ik met mijn neus pijnlijk op de feiten werd gedrukt met de voorbije rapporten. Ze waren zéker niet slecht, maar bijzonder ONDER verwachting… Mijn punten konder er best mee door en brachten niet écht problemen met zich mee (voor de toekomst en dergelijke), maar ik tuimelde wel opeens bijna 10 procent naar beneden (Ooh jéé, shock voor mieke en co).
Bij deze heb ik dus ontdekt dat ik, ongeveer voor het eerst in heel mijn schoolloopbaan, moet wérken voor mijn punten. Dat ik moet voorbereiden, plannen en vooruit denken, niet na een kwartiertje kan zeggen dat ik iets ken en dan gezellig (?) achter de computer kruipen, dat ik wat minder vrije tijd heb (hoewel er best nog wel wat overblijft natuurlijk) … Na twee rapporten die dus minder goed waren dan gehoopt was het voor mij een heuse aanpassing om me toch maar eens aan mijn bureau te placeren (ik nestelde mij altijd op mijn bed, met mijn boeken ergens aan het andere einde en een pak koekjes ertussenin ) en te “blokken” … met resultaat gelukkig, want de resultaten van mijn examen mochten er wel zijn

Nog iets extra is dat ik nu ook werk in het weekend. Ik heb al een heleboel leuke plannen voor in de zomervakantie. Na de proclamatie (waarbij we hopelijk allemaal met een diploma naar huis huppelen … hout vasthouden) vertrek ik metéén met drie vriendinnen naar Frankrijk voor een weekje. ‘k Zit nu al met de bibbers, want ik ben nog nooit op die manier zonder mijn ouders op reis geweest. Ons Frans is bovendien meer een mengelingetje van mislukt Engels, een paar woordjes Duits en voor de rest vervormde Nederlandse zinsconstructies én onze kookkunsten (die we daar wel zullen moeten bovenhalen bij gebrek aan geld voor restaurantjes ) blijven steken bij krokante spaghetti met aangebrande tomatensaus x) … Maar ‘k heb er wel enorm veel zin in.
Eind juli ga ik ook nog eens weg, met mijn meter naar Egypte. Daar droom ik al superlang van en m’n meter heeft een hele tijd geleden beloofd dat we, als ik afstudeerde, naar Egypte zouden gaan en … nu is het dus bijna zover!! De tickets zijn besteld, het hotel geboekt en de uitstappen gepland (goed op tijd, zoals gewoonlijk)!
Tussendoor passeren nog een heleboel verjaardagen, feestjes, en shopuitstapjes… Resultaat? Ik kan wel wat extra centjes gebruiken!!
Na een ‘ferme’ aansporing van mijn mama (ik durfde zelf niet, ‘k geef het toe, was toch een beetje bang om een nee te horen te krijgen) ben ik dus maar op een advertentie ingegaan en nu werk ik al een paar weken bij een bakker. ‘k Doe het (voorlopig nog) heel graag en ‘t is natuurlijk leuk om je eigen geld te verdienen. En zoals het een financieel bewuste dame betaamt (’t is crisis hé meiske!!) gaat er een deel naar de bank… of dat is toch de bedoeling

Maar … ik heb de ‘vrijheid’ geroken!! In de zomervakantie ben ik voor het eerst een aantal keer ‘uitgegaan’. Sinds ik op horst gestaan heb wacht ik tegewoordig altijd vol ongeduld op activiteiten, feestjes en vakanties. Ik ga opeens terug graag naar speelgoedwinkels (vaak leuke ideetjes) en struim het internet af naar mogelijke spelletjes. Met een aantal mensen organiseren we af en toe (zo vaak mogelijk, maar láng niet genoeg) iets, zodat we tussen de vakanties door toch nog eens van het horstgevoel kunnen genieten.
Ook met de vriendinnen van op school wordt elke verjaardag, kerst of nieuwjaar, vrije dag of vakantie vrolijk aangegrepen om leuke dingen te gaan doen.
En natuurlijk probeer (of wil) ik zoveel mogelijk tijd door te brengen met mijn vriendje. Ik ben nog altijd tot over mijn oren (die momenteel bijna van mijn hoofd vriezen, ‘t is hier verdomd koud!!) verliefd en geniet van ieder momentje in zijn buurt (zie dus het verband met de punten die opeens niet zo geweldig meer waren. Ik ben er vast van overtuigd dat dat niet aan mijn verliefdheid ligt, maar soms ontdek ik wel opeens een hele liefdesbrief in mijn cursus fysica ).

Op zich blijft er dus niet veel tijd en ‘goesting’ over om te doen wat ik vorig jaar deed als ontspanning. De pianoles was niet echt interessant meer, lezen doe ik nog steeds héél dikwijls, maar vooral in mijn bed (met als gevolg dat ik de volgende dag als een zombie mijn bed weer uitkruip en een hele dag niet aanspreekbaar ben ) en de overdreven pc-verslaving die ik had is subtiel in de kiem gesmoord.

Ergens hoop ik wel dat het snel weer iets rustiger wordt, want ondanks het feit dat al die extra’s superplezant of leerrijk zijn, is het soms toch een ietsiepietsie te veel en wil ik gewoon lekker niksen. ‘t Is niet zo dat ik altijd iets te doen heb, maar in gedachten ben ik wel met een heleboel dingen bezig.
Bij deze dus een ook (kleine) verontschuldiging tegenover … mijn lichtelijk verwaarloosde blog én tegenover Janien die voor januari (erewoord en sorrysorrysorry!!!) gegarandeerd een nieuw blogbericht krijgt voor op TSM.

Nu ga ik nog eventjes ondersteboven op mijn bed liggen, mijn armen gestrekt boven het hoofd (met een goed boek ertussen) en benen ergens in de knoop (mijn eigen uitgevonden yoga-houding, perfect voor het leegmaken van hoofd en gedachten of het bedenken van blogberichten en nieuwjaarsbrieven) en ga ik genieten van een halfuurtje zalig niksen.

Ik wens iedereen nog een enorm deugddoende vakantie, een (iets te late) vrolijke kerst(sfeer) en een supergelukkig, vreugdevol en kansrijk nieuwjaar!!

Tot blogs en vrolijke kerstkusjes,
Mieke

Newsflash … Mieke In Love september 7, 2008

De eerste schoolweek is weeral achter de rug … Waar normale schoolgangers nu al terug gebukt gaan onder het ik-heb-nood-aan-vakantie-gevoel geniet ik met volle teugen!! Mijn hoofd zweeft ergens tussen de (veel te veel aanwezige) wolken en mijn voeten raken nog maar amper de grond

‘t Klinkt waarschijnlijk allemaal enorm cliché, maar na een iets moeilijkere periode voel ik momenteel gewoonweg super …  Ik heb deze vakantie een paar écht toffe mensen leren kennen, mijn gezondheid gaat ook weer stukken beter (ik voelde me een tijdje geleden net een bejaard vrouwtje!! Er deed altijd wel iets moeilijk ) en op schoolvlak zie ik het ook volledig zitten!

Mijn vakantie was dit jaar ronduit geweldig. De eerste maand ging nog kalmpjes aan … Een weekje vakantie, rustig genieten van het niks-moeten-doen, … De tweede maand was voor mij een enorme openbaring. Ik heb twee weken op het speelplein gestaan en heb daar mezelf beter leren kennen … Het gevoel van verantwoordelijkheid en het leiding moeten nemen, vollop creatief denken en improviseren, … Die dingen gingen me allemaal nogal goed af! ‘t Was uiteraard enorm vermoeiend en ik was altijd blij als de dag erop zat, maar ik genoot ook met volle teugen!! Nog iets positief aan ‘t speelplein zijn de mede-monitoren. Naar mijn idee zijn dat allemaal mensen die daar zijn om dezelfde reden, allemaal mensen die graag zot doen, met kinderen bezig zijn en dat meestal ook nog eens allebei goed kunnen! :d Ik heb het gevoel dat ‘k daar echt goeie vrienden heb gemaakt … én ‘k heb er een keitoffe jongen leren kennen! Met als gevolg dat Mieke nu tot over haar oren verliefd is

‘k Ben mijn schooljaar dus begonnen met een supertof gevoel en dat gevoel is er (gelukkig) nog steeds! Mijn klas valt goed mee … We zijn met achtien, allemaal meisjes! ‘t Is dus vrij logisch dat er af en toe strubbelingetjes zijn en dat niet iedereen met iedereen overeen komt, maar ik amuseer me én heb met niemand problemen … De andere klas zit ook bomvol toffe mensen en ik heb me deze week al krom gelachen!
Dit jaar ben ik ook Baloe-leerling. Dat wil zeggen dat je een soort vertrouwensleerling bent en dat de andere leerlingen tussen de middagen naar je toe kunnen komen om hun verhalen en problemen te vertellen. We zijn met een hele groep baloeërs en hebben een baloe-lokaal en een klas waarvan we meter of peter zijn en we krijgen ook een aantal opleidingen … ‘k Zie het echt volledig zitten !
Verder zit ik in mijn laatste jaar en moet ik dit jaar dus een GIP maken (of geïntegreerde proef). Dat is een hoop werk en ‘k zal er zeker en vast nog wel op vloeken dit jaar, maar ik werk samen met een tof meisje en ik mag mijn gip maken over een tof onderwerp …

‘t Wordt dus een druk jaar, vol nieuwe verplichtingen, verantwoordelijkheden en kansen! Ik voel me vreemd genoeg al een hele nieuwe Mieke en ik hoop dat die nieuwe Mieke blijft, want ik ben volledig, helemaal, compleet gelukkig

Ik kruip nu nog eventjes in de zetel en strakjes mijn bed in …
Tot blogs én slaap lekker!!
Kusjes,
mieke

zonnige zondagen en kleffe koffiekoeken juli 3, 2008

 Hoii bloggers,
 ’t Is gek, maar zelfs op een zondagmorgend om negen uur, in de vakantie, 
 na een véél te korte nacht en een veel te vroeg afgaande wekker, ben ik tóch
 goed gezind!
 Dat zal wel deels liggen aan de toffe weken die ik al achter de rug heb!! De
 eerste week van de vakantie vloog voorbij! Een na een vertrokken stukjes
 van ons gezin naar verschillende plekjes Mijn zus naar Canada, mijn ouders
 naar Schotland en mijn ander zusje, mijn broer en ik zouden met oma en opa
 naar de zee gaan. Na het inpakken en snel snel vertrekken kwamen we dus bij
 onze grootouders aan! Zoals het hoort bij bezoekjes aan je grootouders 
 werden we weer máteloos verwend! Taart, koekjes, boekjes, spelletjes, … En
 na twee dagen dáár logeren zijn we dan naar de zee vertrokken.
 Eerlijk gezegd keek ik er eerst een beetje tegenop! Ik dacht dat ik me wel zou
 vervelen en was een klein beetje jaloers op mij zus die in het zonnige Canada
 zit! Maar mijn verwachtingen klopten niet en ‘t was een supertoffe week!

 

  Uiteraard, dat is ook weer nét iets voor mij, slaagde ik erin ziek te worden
  ginder en ook mijn zusje heeft en dag in bed gelegen. Verder liep ik zo hard
  tegen een auto dat ik een blauwe plek op mijn been heb (en die auto rééd niet
  eens ) én moest ik na elk strandbezoek een half uur gaan liggen omdat mij
  ademhalingsspullement zo moeilijk deed dat ik zelfs niet meer kon zingen (en
  dat wil véél zeggen ).

  Toch heb ik me te plétter geamuseerd! ‘k Heb met mijn broertje tot aan onze
  knieën het water in (dat toch nog redelijk frisjes was!) om garnalen en krabben
  te vangen die we, eens we ze gevangen hadden, gillend terug het water in
  smeten (nu ja, ik gilde, mijn broertje niet meteen). ‘k Ben met mijn zusje in
  het geheim gaan winkelen om souvenirs, die we daarna door het hele huisje
  hebben verplaatst omdat oma niet mocht weten wat we gekocht hadden en die
  overal kwam opruimen!!
  En ondanks het redelijk grote leeftijdsverschil (mijn broertje is acht jaar jonger
  dan ik, mijn oma ongeveer vijftig jaar ouder!) wisten ze het toch weer zo te
  arrangeren dat iedereen iets leuks te doen had!
  ‘k Ben wel ongeveer een kilo of drie bijgekomen van al het snoepen, want dat
  was uiteraard óók dagelijkse kost !

  Toch was ik blij dat ik terug thuis was, want ik heb altijd lichtjes last van
  heimwee! Dat viel gelukkig nogal mee deze keer, maar dat neemt niet weg dat
  ik zo snél mogelijk de sleutel in ‘t sleutelgat stak (waardoor ik hem weer liet
  vallen en opnieuw kon beginnen )
  Omdat mijn ouders nog steeds niet thuis zijn en de dogsitters zèlf op reis zijn
  mocht ik gelukkig alleen naar huis komen om op de honden te letten. ‘t Was
  hier echter niet bepaald proper, dus heb ik mijn eerste middag thuis gevuld
  met kuisen, opruimen, kuisen en nog een beetje opruimen ook!
  ’s Avonds kwam de rest van de familie aan en zijn we naar de feestmarkt
  gegaan … In schoten is het ieder jaar festival van folklore en daar horen dan
  ook weer allerlei andere ‘festiviteiten’ bij … En daar komt ook altijd véél volk
  naartoe, dus dat zorg voor drukte en een gezellige sfeer. Nadat we
  uitgewinkeld waren (en weer geld uitgegeven hadden, dat word een
  gewoonte ) zijn we dan ook nog naar de opening zèlf gaan kijken. Met een
  broer met springveren onder zijn poep is zoiets niet altijd simpel, maar
  gelukkig is dat een dansfestival en viel het dus niet echt op als hij ineens
  opsprong om een dansje te placeren!

  Gisterenmorgend hebben we genoten van wakker worden in ons eigen bed. ‘t
  Was ook zalig rustig in huis, omdat alleen mijn zus en ik hier waren en dus
  hebben we op ‘t gemakske gegeten. Zo met z’n tweetjes thuis, zonder
  ouders, broers en andere “pottenkijkers” komt onze ware meisjesaard naar
  boven! Vollop roddelend over de hotties van de week, luid de meest
  belachelijke liedjes meebrullend, dansten we heel de living door, terwijl we
  met de telefoon naar elkaar aan het bellen waren! Gelukkig dus, dat er verder
  niemand thuis was  

  ’s Middags zijn we dan weer met de hele bende naar parkzap geweest, weer
  zoiets dat bij het festival hoort en dat altijd plezant is! Nadat we hadden
  gekeken naar een bende hollanders die stonden de huppelen en amerikanen
  die in minirokjes (ook de jongens, ocharme) stonden te springen zijn we naar
  de pizzahut gereden om te eten.
  Daar heb ik mijn ogen uitgekeken! Een van de serveurs (of obers, of zoiets )
  was superknap en leek als twéé druppels water op Nick, een jongen die vorig
  jaar ook in de groep zat waarmee we naar Berlijn zijn gegaan! Ik tuimelde al
  bijna van mijn stoel toen hij de bestelling kwam ophalen, omdat ik dacht dat
  het Nick was!
  En dan begon mijn oma nog een babbeltje over het feit dat die jongen (die
  trouwens niet Nick, maar Glenn heette) leek op iemand van op tv! Na een korte
  discussie kwamen ze er dan nog achter dat het iemand van spring was, of
  zoiets, maar ik zat wel de hele tijd met een hoofd zo rood als een tomaat naar
  mijn bord te staren
  (@ Nick, hier hebde u persoonlijke stukske é )

  ‘t Ergste was nog dat oma nadien zei dat ‘t zo’n brave jongen was
  Mijn oma is een superspontane babbeltrien en meestal is dat plezant en
  grappig, maar gisteren dacht ik echt dat ik door de grond zou gaan

  Uiteindelijk heb ik samen met mijn zusje nog wat tv gekeken en zijn we in ons
  bed gekropen. (Heb ik ook nog eens over die pizzakerel gedroomt!! :s ) Deze
  ochtend moesten we er al om zeven uur uit om op tijd bij de bakker te zijn.
  Vanmiddag komen onze ouders terug thuis en daar hoort taart bij natuurlijk!
  Na ook nog eens alles opgeruimd te hebben, zat ik dus om half negen al met
  mijn duimen te draaien! Daarom ben ik dus maar achter de computer gekropen!
  Lang leven bloggen, zeewater, knappe pizzajongens en festivals !!
  Ik ga genieten van mijn (nog lánge) zonnige zomerdag, vol taartjes en 
  knuffels, kusjes en cadeautjes!!
  Tot blogs en nog een toffe vakantie
  zonnige zomerkusjes,
  Mieke

  

voldoende vakantie en vrolijke vriendjes juni 26, 2008

JIPIEIEIIEIEIEIIEIIEIE, joeoeoeohoe, hieperdepiep en nog een stuk of drie hoeraatjes!!! ‘t Is misschien nog niet helemaal officieel, maar toch, de vakantie is begonnen!! De examens zijn achter de rug. Die zijn allemaal redelijk vlotjes verlopen, hoewel fysica is uitgedraaid op een régelréchte RAMP!! Ach ja, een rampje of een catastrophe hier en daar moet kunnen en, mede dankzij de  kalmerende druppeltjes van mevrouw de osteopaat, maak ik mij daar dus niet te veel zorgen over.
Voor ik wat vertel over de voorbije week volgen eerst nog de nieuwtes van de vorbije … maand
  – Ik ben officieel plaastervrij … wegens gebrek aan kalkvorming in mijn zielige polsje is het irritante 
     stukje bot nog stééds niet helemaal vastgegroeid, maar ‘t doet in elk geval niet veel pijn meer en ik ben
     natuurlijk in de (hopelijk niet al te aanwezige) wolken met mijn bewegingsvrije polsen!!
  – Ik ben officieel beugelvrij … mijn mama noemde het mijn ont-sara-ing Ik ben in elk geval super-
     super- content dat ik van dat ‘onding’ vanaf ben, want na drie jaar voelde het bijna als een of ander
     onschadelijk, maandelijks pulserend gezwel of zoiets een vervelend deel van mijn lichaam! Dat
     stukje is dus eindelijk geamputeerd, om in de gezwellen-sector te blijven!! 

Voor de rest gaat mijn leven de laatste week gewoon op een zalige manier zijn loopje. Ik heb het heerlijk druk en toch ben ik ook weer héérlijk relaxed …
Maandagmorgend had ik nog mijn laatste examen. Engels!! Ik ben redelijk goed in ‘verbale activiteiten’ en in babbelen en taal, maar Engels en Frans zijn en blijven toch struikelblokken!! Maar … every cloud has a silver lining!! Of, in ‘t Nederlands: achter de wolken schijnt de zon! En die kwam dan ook vollop zijn zonnige straaltjes boven de mini-wolken steken … Dat had dan weer zonnige gezichten, dunne T-shirtjes en zomerrokjes tot gevolg!! En dát leidde dan weer tot een Mieke met een stralend humeur!! ‘t Examen achter de rug, de vakantie in het vooruitzicht, plezante plannen in het achterhoofd én de zon! Wat heeft een mens nog meer nodig om gelukkig te zijn? Juist ja, een klasbarbecue
En die kwam er dus ook, dinsdagavond, in onze tuin. Na de eerste cultuurshock (zo veel eten op zo weinig plaats en een heen en weer gekrioel van meisjes op hakken in zomerkleedjes en jonges die achter de kat aanhollen!! panieieieieiek!!!  ) heb ik me enorm geamuseerd. We hebben het tetter-record verbroken en zijn er uiteraard in geslaagd om al mijn buren ervan te overtuigen dat we een zalige klas hebben!
De volgende dag was zo mogelijk nóg plezanter!!
Rond twaalf uur ben ik, met ‘t fietske naar een vriendin getrokken. Daar aangekomen werd ik meteen overweldigd door een getater van gewelste!!! Sgrale bende in volle actie … Men de hele troep zijn we dan naar het park gesukkeld en daar hebben we cadeautjes opengedaan. ‘t Waren er in totaal 25!! En dat voor 3 mensen!! Voor een ervan waren er 22 cadeutjes, allemaal in eend-vorm, dus we waren de eenden wel beu gezien! Na die duckie-attack vielen we hongerig aan op de doos vol koffiekoeken, de zakken vol flessen drinken en elkaars zij (niks leuker dan porren terwijl iemand aan de fles ice-tea hangt!! Dan krijg je fijne resultaten van rondspuitende ice tea en achter elkaar hollende mensen!!)
Na nog een héle middag zalig in het gras te hebben gelegen, achter de (levende ) eenden aan te hebben gehobbeld en te hebben gedaan alsof we aan het voetballen waren zijn we met zijn zevenen op twee fietsen en twee brommers naar het frituur gesukkeld. Nadat we dan, met zakken vol frietjes, sito-stick’s en mayonaise, in onze tuin waren beland hebben we zalig gesmuld en zijn we snel weer op onze fietsen gesprongen (deze keer genoeg voor iedereen) richting cinema!
De film was niet echt geweldig en de sfeer was ook lichtjes gedaald bij sommigen (door een of ander stom incidentje!!) maar al bij al viel ook dat wel mee. Na de film zijn we weer terug naar huis gefietst en hebben we nog eventjes, met cakes en onder dekens, op de trampoline naar de sterren liggen kijken.
‘t Was een superdag, met supermensen en k was dan ook superblij toen ik (véél te laat) in mijn bed kroop.
Vandaag had ik het aangename bezoek van een charmante jongeheer die met gemak al zijn troeven uitspeelde!! Ik verklaar mij nader: mijn kleine neefje van twee was deze voormiddag babysitloos, dus sprong ik, samen met mijn zus, in om dat schatje op te vangen!! Met op de ene arm de deugeniet in kwestie en aan de andere een zak vol koekjes, pampers en zakdoekjes trokken we erop uit. Voor hem een hele ontdekking, voor ons simpelweg de bakker, de apotheker en de speeltuin! Toen Wout’s mama weer terug was ben ik (na een middageten van aardbijtjes en brood) in de zetel gedoken, want na twee nachten véél te laat gaan slapen was dat ook wel even nodig!!
Nu ga ik eten en daarna neem ik mijn plekje in de zetel weer in, om te genieten van de laatste avond voor het grote oordeel (morgen krijg ik mijn rapport!   )
Tot blogs en veel genietplezier van de zomer!!
Mieke

plaatselijke plaasters & stoffige schoolspullen mei 19, 2008

Alarm! Alarm! Hóóg tijd voor een nieuw blogbericht! Aan tijd geen gebrek, aan goesting evenmin, maar de inspiratie is al een tijdje zoek. Maar ik heb genoeg gezocht, dus zal ik mijn bericht van vandaag maar baseren op púre feiten
Oké, hier gaan we dan … (waar zal ik beginnen?)
School dan maar … De meeste mensen zullen me wel gek verklaren (de personen die dat reeds deden krijgen bij deze toestemming om mij nog gekker te verklaren!) maar ik vind school écht leuk. Niet om het feit dat school leren en onthouden betekent, maar om wat school allemaal met zich meebrengt.
Natuurlijk, ik zal mij nader verklaren, voor alle pubers/tieners/studenten die school haten/ verafschuwen (zoveel /-kes!).
Ten eerste: de mensen! ‘t Is echt verbazend hoeveel toffe mensen er op een ‘hoopke’ kunnen zitten … Uiteraard zijn er soms ‘ambetanterikskes’, ‘betweterkes’ en ‘dikke nekkers’ (of hoe je de vervelende mensen ook moet noemen), maar hoogstwaarschijnlijk vinden andere mensen mij ook zo én er zijn ook een heleboel ’schatjes’, ‘lievekes’, ’slijmerkes (in de goeie zin van ‘t woord)’, enzovoort
‘t Komt er dus op neer dat ik echt leuke vrienden en vriendinnen heb en dat ik vaak echt zo hard moet lachen dat een buikpijn-kaakkramp-slappe-lach-stuip geen uitzondering is!
In de klas zelf kom ik ook niet met iederéén geweldig overeen, maar er is ook niemand waarme ik écht in de clinch of NIET met overeen kom.
We zijn ook weer van plaats verwisseld (na de paasvakantie/stage) en ik ben naast Anke gedropt … Anke is een echte tetter, een enorm sociale en een zalig meisje! Opletten gaat heel wat minder vlotjes nu, omdat er veel interessantere dingen te bespreken zijn dan redoxreacties en radialen!! De leerkracht van psychologie mag wél tevreden zijn, want we worden uitzonderlijk bedreven in communicatie en observatie (lees: roddelen   ) .
Maar uiteraard letten we wel op waar nodig en blijven we beleefd en rustig. Anders denk je nu misschien dat we onhandelbare, onoplettende, gemene leerlingen zijn, maar dat is dus niet het geval hé! Onze punten zijn nog altijd super en we weten ook nog (meestal) waar de lessen over gaan .
Daarbij kan ik meteen overgaan naar het volgende onderwerp van dit blogbericht! De léssen!
Nog zoiets waarin ik wel weer abnormaal zal zijn, maar die zijn vaak echt interessant … psychologie, gezondheid en welzijn, geschiedenis, … Ik ben echt blij dat ik voor gezondheids- en welzijnswetenschappen heb gekozen. Stilletjes aan moet ik ook al beginnen nadenken over wat ik hierna wil gaan doen … Nog maar een jaartje middelbaar en ik moet kiezen! Hetgeen ik tot hiertoe het meest logische vind is een lerarenopleiding. Leerkracht worden is al lang iets dat ik wil doen en ‘t lijkt me ook iets creatiefs, veelzijdig, …
Maar er is zo véél dat ik interessant vind en zo véél dat je kan doen! ‘t Is dus maar goed dat ik nog een jaar heb of de paniek zou al férm hebben toegeslaan!

verder is er ook nog dé plaaster … Ik heb ondertussen alweer twee weken zonder rond gelopen, mits enige pijn en moeite, maar twee weken vrij polsjes en armbanden en …
Maar ‘k was toch wel blij dat ik vandaag terug op controle moest, want naar mijn idee deed het te véél pijn en op de foto’s had ik (met mijn deskundig oog) gezien dat er eigenlijk nog NIKS verandert was aan men pols … en na enig licht protest tegen de maffe dokter die zei dat er ‘volledig niks aan de hand was en alles er goed uitzag’ kwam die slimmerik er inééns achter dat het misschien toch een goei idee zou zijn mijn pols voor nog eens drie weekJES in de plaaster te steken? Dus … vaarwel vrije polsjes, vaarwel armbanden, vaarwel piano- en turnles (dat gedeelte vind ik minder erg), …
Maar ja, hopelijk helpt het dan ook en ben ik binnen drie weken definitief van die plaaster verlost!

verder nog enkele aankondigingen:
- nog maar een paar weekjes voor het examen (eikes!)
- nog maar een paar weekjes voor de vakantie!! (jipieieie   )
- heb een katje gekregen, mijn nieuwe grote liefde en man van mijn dromen, een kleine speelvogen en een  schat van een kat, onzen Bello
- bij deze, meneer de weermeneer, dringend verzoek om mooi weer, zon en zalige temperaturen, bij voorbaat dank!
Ik denk dat ik wel ongeveer verteld heb wat ik te vertellen had, dat mijn hartje weer gelucht is, dat ik mijn ei weer kwijt ben, dat alles van mijn lever is en alles wat op men maag lag verdwenen (wat een organen, hé?)
Dus ik ga het hierbij laten voor vandaag … Ik kruip nog eventjes in de zetel, smullen van de kokoskoekjes die men zusje speciaal voor mij gemaakt heeft en dan trek ik mij terug in mijn bed!!
Slaap lekker en tot blogs!!

 

ambetante armen en toffe trajecten april 21, 2008

‘t Leven is mooi!! Overdonderend, druk en in veel opzichten lichtjes chaotisch, maar wel mooi en leerijk en tof en spannend… vooral spannend!!
De laatste weken waren voor mij vol nieuwe dingen … eerst een week cursus, dan twee weken stage, tussendoor een weekend aan de zee onder vriendinnen, bussen nemen, haren knippen, armen breken, …
De animatorencursus die ik heb gevolgd was gewoon schitterend. ‘k Heb me enorm geamuseerd, veel bijgeleerd en leuke mensen leren kennen.
Mijn stage was al bijna even schitterend … Ik stond op de Zuidschool, een school voor kinderen met een handicap. Volgens mij is dat wel iets waar ik later in zou willen verder gaan. Vooral de dove kindjes (mag je eigenlijk niet zeggen, kindjes, want kind is op zich al een soort verkleining van het woord mens. Als je dan nog eens -jes achter kind plakt, verklein je opnieuw en je mag niet te vér verkleinen!! Geleerd op de cursus) waren enorm vertederend. Die ‘mannekes’ proberen heelder verhalen te vertellen met die kleine handjes en aandacht te trekken door onder je kin te kriebelen en komen knuffelen als ze zich amuseren …
Ik kan ondertussen (in kleutertermen en ) in gebarentaal heel wat vertellen … dat ik naar het toilet moet, dat het tijd is om naar mama te gaan, dat de poes slaapt, dat de juf ziek is en thuis ligt te slapen, dat schapen, koeien, kippen, kuikens, … beesten van de boerderij zijn, en ga zo maar door!

Tussendoor ben ik dus ook nog een weekendje naar de zee geweest, met een TROEP vriendinnen… Heel Oostende weet dat we daar geweest zijn, we hebben veel te weinig slaap gehad en amper iets van de zee gezien, maar … we hebben ons ba-nge-lijk geamuseerd!!

Ondertussen is er nog iets wonderbaarlijks gebeurt! DE ZON SCHIJNT!! En daarmee wordt mijn humeur ook stukken beter!! Ik lach zoveel dat mijn kaken er bijna pijn van doen en voel me goed in mijn vel …
Ik heb een paar toffe vriendinnen rondlopen (die zo zot doen dat je niet anders kan dan je op je gemak voelen), schatten van vrienden (die ervoor zorgen dat elke schoolmiddag en speeltijd gevuld wordt met een mieke die loopt te gieren van het lachen), nog een aantal spannende vooruitzichten ( stréssfactor, optreden met de notenleer, …), een lieve moeke (die al mijn puberproblemen en moeilijke vraagstukken moet aanhoren) en een dappere vokke (die nu al twee weken een proteïnendieet volgt en niets anders eet dan ‘drassige pap uit zakskes’), pubererende (of puberende of puberale …) zusjes en een broer die opééns alle kinderen uit de straat heeft ontdekt (en die kleine (B)engeltjes steevast uitnodigd voor een uiterst lawaaiig bezoekje aan de tuin).
Iets korter uitgedrukt ben ik dus gewoon een ‘gelukzakske’ (gelukkig geen zakske me drassige pap erin ) en zal ik het wel halen tot de vakantie!!
Nu kruip ik in mijn bed, want anders heb ik niet genoeg energie voor de lachbuien van morgen
Slaap lekker!!!